تاریخ ما » فرهنگ، تاریخِ و تمدن ایران باستان » تاریخ ایران

گاهنمای جشن‌ها و مناسبت‌های ملی ایران باستان

Wed, 08 Feb 2012 09:21:21 +0000

منبع : http://man-ariaiam.blogfa.com/post-200.aspx

تاریخ تمدن – دانلود کتاب های تاریخی - ایران باستان – تبادل لینک – چهره های ماندگار مشاهیر – اسطوره و افسانه های باستان – دایرکتوری تبادل لینک

بهـمن ماه

دوم بهمن/ بهمن روز جشن «بهمنگان»، جشنی در ستایش و گرامیداشت «بهمن» (در اوستایی «وُهومَـنَه»، در پهلوی «وَهْـمَـن») به معنای «اندیشه نیک» و بعدها یکی از اَمْشاسْپَندان. در این روز آشی به نام «آش بهمنگان» یا «آش دانگو» به صورت گروهی پخته می‌شده است که نام «دانگو/ دانگی» برگرفته از همین سنت اشتراکی آن است.

پنجم بهمن/ سپندارمذ روز پنج روز پیش از جشن سده و جشنی به نام «نوسره».

دهم بهمن/ آبان روز شامگاه این روز، هنگام جشن بزرگ «سَـدَه/ سده‌سوزی» در چهلمین روزِ پس از «یلدا» (زایش خورشید). متون کهن جشن سده را در آبان‌روز از بهمن‌ماه و در «چلّه» زمستان دانسته‌اند که برابر با دهم بهمن‌ماه می‌شود. جشن سده در نواحی گوناگون با نام‌های مختلفی شناخته می‌شود: در خراسان «سَـرِه»، در حوالی اراک «جشن چوپانان»، در خمین «کُـردِه»، در دلیجان «هَله‌هَله» و در بدخشان تاجیکستان به نام «خِـرپَـچار» دانسته شده است. بتازگی زرتشتیان نیز کوشش می‌کنند تا این جشن را برگزار کنند. در فراهان، سنگسرِ سمنان و جاهایی دیگر، چهار روز پیش و پس از سده را «چاروچار» و سردترین شب‌ها می‌دانند که سده در میانه آن جای گرفته است. همچنین هنگام جشن و نمایش «کوسه‌ناقالدی» که دو نفر در کوچه‌ها به نوازندگی و سرودخوانی می‌پردازند. یکی از این دو نفر نقش «کوسه» و دیگری نقش «تَـکِـه/ تگه» (بُـز نر) را به عهده می‌گیرد. «کوسه» با پوشیدن جامه‌های خنده‌آور، دست و صورت خود را سیاه کرده و «تکه» پوست بزی با دو شاخ بر سر کشیده و دست و صورت خود را سپید می‌کند. گاه پسر نوجوانی نیز در نقش زنِ کوسه به نمایش می‌پردازد. این مراسم در گیلان نیز با نام «آینه تکم» برگزار می‌شود. این نمایش شباهت فراوانی با «کوسه‌سواری» (← یکم اسفند) و نیز «حاجی‌فیروز» نوروزی دارد و بی‌تردید با آیین‌های «باران‌خواهی» در پیوند است. پیوند دادن جشن سده به هوشنگ‌شاه، اشتباهی متداول و ناشی از دخل‌وتصرف در شاهنامه فردوسی بوده است. مهمترین دلیل پیدایش این جشن، انجام آیین‌هایی نمادین برای کاستن از شدت سرما و نیز چهلمین زادروز خورشید است.

پانزدهم بهمن/ دی به مهر روز جشن میانه زمستان و گاهنباری فراموش شده که دلیل فراموشی آن دانسته نیست. با این وجود برخی دیگر از جشن‌های میانه زمستان، بازمانده‌ای از این گاهنبار هستند. همچنین آغاز سال نو در تقویم‌های شمال‌غربی هندوکش در افغانستان امروزی؛ آغاز سال نو در تقویم‌های محلی لرستان، بختیاری و کردستان (بنام «وهار کردی»). همچنین هنگام جشن مهرگان («میر ما/ مهرماه»)در تقویم طبری؛ و نیز همین ایام، زمان برگزاری جشن «پیر شالیار/ پیر شهریار» در «اورامانات» کردستان.

بیست و دوم بهمن/ باد روز جشنی بنام «بادروزی» یا «کژین» در گرامیداشت «بـاد» در اوستایی «واتَـه» و ایزد نگاهبان آن با همین نام که از بزرگترین ایزدان ایرانی در باورهای «زَروانی/ زُروانی» بشمار می‌رفته است. کوشیار گیلانی در «زیج جامع» از آن با نام «باذ وره» یاد کرده است. این جشن نیز با بازار همگانی همراه بوده و در آن روز ریسمان‌هایی از نخ هفت‌رنگ را به آغوش باد می‌سپرده‌اند.

بیست و پنجم بهمن/ ارد روز برابر ۱۳ یا۱۴ فوریه و جشن آتش ارمنیان به نام «دِرِندِز».

سی‌ام بهمن/ انارام روز جشن آبریزگان دیگری که با نام «آفریجگان» نیز شناخته شده است. همچنین هنگام جشن مهرگان («میر ما») در تقویم دَیلمی و در گیلان.

– منبع +

www.TarikheMa.ir

نگاره های مرتبط:

نگاره های مرتبط:

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

مدرسه گریزی School Refusal

Wed, 08 Feb 2012 09:20:26 +0000

تاریخ ما – دانلود کتاب های الکترونیکی تاریخی - ایران باستان – تبادل لینک – چهره های ماندگار مشاهیر – اساطیر و افسانه های باستان

ترس از مدرسه Fear of going to school ترسی مبهم و پیچیده همراه با پریشان حالی، اضطراب و دلهره است. در حقیقت ترسی است که پایه اصلی آن هراس از مدرسه است و علت جسمانی ندارد و ناشی از تاثیرات روان بر تن است.

نشانه‌ها:
نشانه‌ها به صورت اختلال در هضم غذا، بی‌اشتهایی، دل‌درد، تهوع، بی‌خوابی، سردرد، گوش درد، سوزش سردل، تشنج و یکسری بیماریهای درونی و حتی پوستی دیگر است.

برای مثال دانش آموز صبح هنگام رفتن به مدرسه دل درد می‌گیرد، حالت تهوع پیدا می‌کند؛ شب امتحان بیمار می‌شود، در جلسه امتحان غش می‌کند ولی به محض دور شدن از مدرسه یا در فصل تابستان حالش خوب می‌شود. اینها همه نشانه مدرسه‌گریزی است. این بیماری معمولاً ویژه کلاس‌های دبستانی بویژه اول تا سوم است ولی اگر مسئولان امر متوجه این حالت نشوند ممکن است حتی تا سال‌های آخر دبیرستان هم کشیده شود. این افراد اعتماد به نفس پایینی دارند و در دختران بیشتر از پسران دیده می‌شود.

معمولاً کسانی دچار ترس از مدرسه می‌شوند که از خانواده های پر فرزند هستند، در محیط زندگیشان تبعیض زیاد است، سطح فرهنگی و اقتصادی خانواده پایین است. البته برخورد آموزگار بویژه در سال اول دبستان در پدید آمدن این حالت بسیار مؤثر است حتی با وجود داشتن خانوادهای آرام.

درمان:
برای درمان باید روش‌های زیر انجام شود:
۱- پذیرش دانش‌آموز و استقبال از او، احترام به او به گونه‌ای که احساس کند در مدرسه جایی برای او باز کرده‌اند.
۲- اعلام مهر و محبت به دانش آموز، یعنی به او بگوییم که دوستش داریم.
۳- نزدیک کردن دانش آموز به خود از طریق برنامه‌های صمیمانه.
۴- آسان جلوه دادن مقررات مدرسه.
۵- راهنمایی برای حل تکلیف‌های دبستان.
۶- تحسین، تشویق و دادن جایزه به هنگام انجام وظیفه.
۷- گرم نگه داشتن محیط مدرسه.
۸- از بین بردن عوامل نفرت مانند تنبیه، تحقیر و توبیخ در مدرسه.
۹- گوش دادن به حرفهای دانش آموز.
۱۰- سپردن مسئولیت‌های ساده به دانش‌آموز درکارهای مدرسه مانند طرح شهردار مدرسه یا شورای دانش‌آموزی.
۱۱- آسان گیری بویژه در سالهای اول دبستان یعنی رفتار معلم به گونه‌ای باشد که دانش‌آموز مدرسه را خانه دوم خود حساب کند.
۱۲ – سختگیری‌های بی‌مورد نکردن.
۱۳- پیشگیری از طریق خانواده یعنی آشنا نمودن با محیط مدرسه پیش از سن دبستان.

– منبع +

www.TarikheMa.ir

دانلود از رپیدشیر

افغان

نگاره های مرتبط:

نگاره های مرتبط:

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

خر، من از کره‌گی دُم نداشت!!

Tue, 07 Feb 2012 18:46:49 +0000

مردی خری دید به گل در نشسته و صاحب خر از

بیرون کشیدن آن درمانده. مساعدت را ( برای کمک کردن ) دست در دُم خر زده، قُوَت کرد( زور زد). دُم از جای کنده آمد. فغان از صاحب خر برخاست که « تاوان بده»!.

مرد به قصد فرار به کوچه‌ای دوید، بن بست یافت. خود را به خانه‌ای درافگند. زنی آنجا کنار حوض خانه چیزی می‌شست و بار حمل داشت (حامله بود). از آن هیاهو و آواز در بترسید، بار بگذاشت (سِقط کرد). خانه خدا (صاحبِ خانه) نیز با صاحب خر هم آواز شد.

مردِ گریزان بر بام خانه دوید. راهی نیافت، از بام به کوچه‌ای فروجست که در آن طبیبی خانه داشت. مگر جوانی پدر

بیمارش را به انتظار نوبت در سایۀ دیوار خوابانده بود؛ مرد بر آن پیر بیمار فرود آمد، چنان که بیمار در جای بمُرد. «پدر

مُرده» نیز به خانه خدای و صاحب خر پیوست!.

مَرد، همچنان گریزان، در سر پیچ کوچه با یهودی رهگذر سینه به سینه شد و بر زمینش افگند. پاره چوبی در چشم یهودی رفت و کورش کرد. او نیز نالان و خونریزان به جمع متعاقبان پیوست!.

مرد گریزان، به ستوه از این همه، خود را به خانۀ قاضی افگند که «دخیلم» (پناهم ده)؛ مگر قاضی در آن ساعت با زن شاکیه

خلوت کرده بود. چون رازش فاش دید، چارۀ رسوایی را در جانبداری از او یافت: و چون از حال و حکایت او آگاه شد، مدعیان را به درون خواند.

نخست از یهودی پرسید. گفت: این مسلمان یک چشم مرا نابینا کرده است. قصاص طلب میکنم. قاضی گفت : دَیتِ مسلمان بر یهودی نیمه بیش نیست. باید آن چشم دیگرت را نیز نابینا کند تا بتوان از او یک چشم برکند! و چون یهودی سود خود را در انصراف از شکایت دید، به پنجاه دینار جریمه محکومش کرد!.

جوانِ پدر مرده را پیش خواند. گفت: این مرد از بام بلند بر پدر بیمار من افتاد، هلاکش کرده است. به طلب قصاص او آمده‌ام.

قاضی گفت: پدرت بیمار بوده است، و ارزش حیات بیمار نیمی از ارزش شخص سالم است. حکم عادلانه این است که پدر او را زیر همان دیوار بنشانیم و تو بر او فرودآیی، چنان که یک نیمهء جانش را بستانی!. و جوانک را نیز که صلاح در گذشت دیده بود، به تأدیۀ سی دینار جریمۀ شکایت بی‌مورد محکوم کرد!.

چون نوبت به شوی آن زن رسید که از وحشت بار افکنده بود، گفت : قصاص شرعاً هنگامی جایز است که راهِ جبران مافات بسته باشد. حالی می‌توان آن زن را به حلال در فراش (عقد ازدواج) این مرد کرد تا کودکِ از دست رفته را جبران کند. طلاق را آماده باش!. مردک فغان برآورد و با قاضی جدال می‌کرد، که ناگاه صاحب خر برخاست و به جانب در دوید.

قاضی آواز داد :هی! بایست که اکنون نوبت توست!. صاحب خر همچنان که می‌دوید فریاد کرد: مرا شکایتی نیست. می روم مردانی بیاورم که شهادت دهند خر، من از کره‌گی دُم نداشت..!!

– منبع +

www.TarikheMa.ir

شما هم وبسایت خود را ثبت کنید

نگاره های مرتبط:

نگاره های مرتبط:

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

…

Tue, 07 Feb 2012 09:08:21 +0000

منبع : http://iranianbastan.blogfa.com/post-90.aspx

کتیبه های تخت جمشید و اشیای تاریخی ایران هدف تحریم های جدید

سنای آمریکا در تازه‌ترین اقدام ضدایرانی لایحه‌ای را تنظیم کرده تا آثار باستانی و کتیبه‌های تخت جمشید که در موزه‌های آمریکا نگهداری می‌شود به حراج گذاشته شود.

به گزارش فارس به نقل از پایگاه “نایک” (شورای ملی ایرانیان آمریکا)، یکی از کمیته‌های سنا دیروز یک لایحه پیشنهادی را به رأی‌ گذاشت که بر اساس آن موزه‌ها و دانشگاه‌های آمریکا که دارای اشیای قدیمی و تاریخی ایران از جمله کتیبه‌های تخت جمشید هستند راحت‌تر بتوانند آثارشان را به مزایده و حراج بگذارند تا دولت آمریکا بتواند مدارک مستدل‌تری علیه ایران جمع آوری کند. اگر این لایحه به تصویب نهایی برسد آثار مرتبط با تخت جمشید تقریبا به راحتی به بالاترین پیشنهاد دهندگان فروخته خواهد شد.

این پیشنهاد که در راستای افزایش تحریم‌های آمریکا علیه ایران است توسط سناتور “منندز” به زودی در مجلس سنا به رای گذاشته خواهد شد.

با این حال شورای ملی ایرانیان آمریکا با انتقاد از این اقدام سنا اعلام کرده است که این آثار جزء میراث بشریت هستند و تلاش می‌کند از آثار تاریخی ایران در آمریکا محافظت کند و در این زمینه باید با دادگاه، کنگره و حتی کاخ سفید مبارزه کند.

به همین منظور شورای ملی ایران-آمریکا از کنگره خواسته است که متن این لایحه را تغییر دهد و آثار باستانی و تاریخی موجود در موزه‌ها و دانشگاه‌های آمریکا را مورد تهاجم و حراج قرار ندهد.

– منبع +

www.TarikheMa.ir
/”>دانلود

نگاره های مرتبط:

نگاره های مرتبط:

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

سنگ نبشته ی بیستون از داریوش بزرگ

Tue, 07 Feb 2012 00:11:00 +0000

منبع : http://svaseli.blogfa.com/post-629.aspx

سنگ نبشته ی بیستون از داریوش بزرگ

ستون نخست

بند نخست:
مـن، داریوش، شـاه بـزرگ، شـاه شاهـان، شـاه در پارس، شاه سرزمین‌ها، پور ویشتاسپ، فرزند زاده ی اَرشام، هخامنشی.
بند دویوم:
داریوش شاه گوید: پدر ِمن، ویشتاسپ، پدر ِ ویشـتاسـپ، اَرشـام، پـدر ِاَرشـام، آریـارَمـــنَـه، پدر ِآریـارَمنَـه، چیش‌ پیش، پــدر ِچیش ‌پیش، هَـخامَـنِش بود.
بند سیوم:
داریوش شاه گوید: از این رو هخامنشی ‌نامیده می‌شویم.از دیرباز نژاده بوده‌ایم. از دیرباز دودمان ما شهریاری بوده.
بند چهار:
داریوش شاه گوید: هشت تن از دودمان ما پیش از من شاه بودند. من تن نهم آنها باشم. ما پشت در پشت شهریار بوده‌ایم.
بند پنج:
داریوش شاه گـویـد: من بخواست اهورامزدا پادشاه هستم. اهورامزدا شهریاری را به من بداد.
بند شش:
داریوش شاه گوید: سرزمین‌هایی که به بخشایش اهورامزدا به من رسیده اند و من در این بوم‌ها شاه هستم، چنین باشند: پارس، ایلام، بابل، آشور، اَرَبیَـه، مصر، بوم های دریا کنار، اسپارت، یونان، ماد، ارمنیه، کاپادوکیه، پارت، زَرَنگ، هرات، خوارزم، باخْـتْـریش، سُغد، گندهار، سکا، ثَـتَـگوش، کناره ی هیرمند، مَکا. بر روی هم بیست و سه بوم می گردند.
بند هفت:
داریوش شاه گوید: این ها باشند بوم هایی که خود را فرمانبردار من می‌خوانند. به خواست اهورامزدا، به فرمان من هستند و باژ می‌دهند. آنچه به آنها بگفتم، خواه در شب و خواه در روز، انجامش بدادند.
بند هشت:
داریوش شاه گوید: در این بوم ‌ها، آن کس را که شایسته بود، پاداش بدادم و آن کس که پیمان‌شکن بود، سخت گوشمالی دادم. به خواست اهورامزدا، این سرزمین‌ها به هَند من ارج بگزاشتند. هر آنچه به آنها بگفتم، همانگونه انجام بدادند.
بند نُه:
داریوش شاه گوید: اهورامزدا این شهریاری را به من بداد. اهورامزدا مرا یاری بداد تا این پادشهی را استوار سازم. به خواست اهورامزدا این شهریاری از آن ِمن بُوَد.
بند ده:
داریوش شاه گوید: کارهایی که پس از شهریار شدن انجام بدادم چنین باشند: از دودمان ما، پور ِکورش به نام کمبوجیه در اینجا شهریار بود. کمبوجیه برادری بداشت به نام بَـردیا، که با کمبوجیه از یک مادر و از یک پدر بود. کمبوجیه بردیا را بکشت. هنگامی ‌که کمبوجیه بردیا را بکشت، مردم نمی‌دانستند که بردیا کشته بشده. سپس کمبوجیه به مصر برفت. هنگامی که کمبوجیه به مصر برفت، مردمانی پیمان‌شکن بشدند، آنگاه در پارس، ماد و دیگر بوم‌ها دروگ بسیار بشد.
بند یازده:
داریوش شـاه گـویـد: آنگاه یک مـردِ مـغی بنام گَی ومات در پَـئیـشی ‌یـا اَووادا و کوهی بنام اَرَکَـدریش شورش بکرد. آن هنگام که او شورش بکرد، چهارده روز از ماه وی ‌یَـخـنَـه سپری شده بود. او به مردمان به دروگ می‌گفت که من، همان بردیا، پور ِ کورش، برادر کمبوجیه می باشم. سپس همه ی سپاهیان سرکش بشدند و به سوی او برفتند. در پارس، ماد و دیگر بوم‌ها، شهریاری را از آن ِخود بکرد. آنگاه که او پادشاه بشد، نُه روز از ماه گَـرمَـپَدَه سپری شده بود. کمبوجیه پس از آن جان به جان آفرین بداد.
بند دوازده:
داریوش شاه گوید: این پادشهی که مـغ گَی ومات از کمبوجیه بگرفت، از دیرباز از آن ِ دودمان ما بود. مغ گَی ومات بر پارس، ماد و دیگر بوم دست بیانداخت و آن سرزمین ها را از کمبوجیه بگرفت و از آن ِ خود بکرد. او شهریار بشد.
بند سیزده:
داریوش شاه گوید: هیچ کسی، نه پارسی، نه مادی و نه کسی از دودمان ما نبود که شهریاری را از دست مغ گَی ومات بازپس بگیرد. مردمان از او بس بیم بداشتند.او آن کسان که بردیا را از پیش می‌شناختند، همواره می‌کشت. پس مردم را می‌کشت که هیچکس نداند من بردیا پسر کورش مباشم. توان سخن گویی در باری مغ گَی ومات را کسی مداشت. آن هنگام من بیامدم. آنگاه از اهورامزدا یاری بخواستم. اهورامزدا مرا یاری بداد. آن هنگام ده روز از ماه باگَیادی سپری شده بود، با چند مرد، مغ گَی ومات و همه ی همدستان او را بکشتم. در دژ سیکَـیَــئووَتی در استان نِـسا در بوم مـاد، او را بکشتم. شهریاری را از او پس بگرفتم. به خواست اهورامزدا من شاه بشدم. اهورامزدا، پادشهی را به من بخشید.
بند چهارده:
داریوش شاه گوید: شهریاری ای را که از دودمان ما گرفته شده بود را دگر بار استوار بکردم. آن را چنان چون پیشتر ها پابرجا بکردم. آیین ‌‌هایی را که مغ گَی ومات نابود بکرد را برپا بکردم. آن چراگاه‌ها، رمه‌ها، پاده بانان و خانه‌هایی را که مغ گَی ومات از مردمان بگرفته بود را به آنها پس بدادم. من مردمان را در جایشان پایدار بکردم. پارس، ماد و دیگر بوم ها را استوار بکردم. آنچه را که چپاول کرده بود را، به همانگونه ای که از پیش بود را باز پس گرداندم. این کار را به خواست اهورامزدا انجام بدادم. کوشیدم بوم خود را در جای خود پایدار بکنم. به همانگونه که پیشتر از این بود. من به خواست اهورامزدا، آن چنان بکوشیدم تا مغ گَی ومات نتواند بوم ما را نابود بکند.
بند پانزده:
داریوش شاه گوید: آنچه که پس از شهریاری انجام بدادم چنین بود.
بند شانزده:
داریوش شاه گوید: پس از آنکه مغ گَی ومات را بکشتم، مردی به نام آثْـریـنَـه پور اوپَـدَرمَـه در ایلام شورش بکرد. او به مردم می‌گفت، در ایلام شهریارم. سپس ایلامیان شورشی بشدند و به سوی آن آسرینَه برفتند. در ایلام او شه بشد. همچنین در بابل، مردی از آن بوم به نام نَـدیـتَـبَـئـیـرَه، پور اَئـیـنَـه ایرَه شورش بکرد. چنین به دروگ می گفت که من نَـبوکُـدرَچَـرَه، پور نَـبونَـئـیتَـه می باشم. سپس همه ی مردم بابل به سوی او برفتند. بابل شورشی بشد و او شهریاری در بابل را به دست خویش بگرفت.
بند هفده:
داریوش شاه گوید: سپس پیکی به ایلام بفرستادم. آسـرینَـه زنجیر شده به نزد من آورده بشد. من او را بکشتم.
بند هژده:
داریوش شاه گوید: سپس به سوی نَـدیـتَـبَـئیـرَه که خود را نَبوکَـد‌نَصَـر می‌خواند، به بابل برفتم. سپاه نَـدیـتَـبَـئیـرَه، رود تـیـگْـرَه را در دست بداشت و در آنجا ایستاده بود. رودخانه درخور ناو رانی نبود. آنگاه سپاهیان را سوار بر ناوها بکردم و دیگران را بر شتران و اسپان بنشاندم. اهورامزدا مرا یاری بکرد. به خواست اهورامزدا از رود تـیـگْـرَه گذشتیم. در آنجا سپاه نَـدیـتَـبَـئیـرَه را شکست بدادم. آن هنگام که نبرد کردیم، بیست و شش روز از ماه آسـری ‌یادی ‌یَـه سپری شده بود.
بند نوزده:
داریوش شاه گوید: آنگاه من رهسپار بابل بشدم. به بابل هنوز نرسیده بودم که نَـدیـتَـبَـئیـرَه که خود را نَبوکَـد‌نَصَـر میخواند، با سپاه خود به شهر زازانَـه در نزدیکی رود اوفْـراتـو برسید تا با من بجنگد. پس ما نبرد بکردیم. اهورامزدا مرا یاری بداد. به خواست اهورامزدا سپاه نَـدیـتَـبَـئیـرَه را سخت شکست بدادم. دیگران به آب افتادند و آب آنها را با خود برد. آن هنگام که ما پیکار کردیم، دو روز از ماه اَنامَـکَـه سپری شده بود.

– منبع +

www.TarikheMa.ir

نگاره های مرتبط:

نگاره های مرتبط:

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

بایگانی گفتارهای فریدون جنیدی درباره شاهنامه در برنامه پنجره های رو به مهتاب

Fri, 03 Feb 2012 05:07:04 +0000

منبع : http://danayetoos.blogfa.com/post-522.aspx

تاریخ تمدن – کتابخانه- ایران باستان – تبادل لینک – چهره های ماندگار مشاهیر – اسطوره و افسانه های باستان – دایرکتوری تبادل لینک – ابهر

بایگانی گفتارهای فریدون جنیدی درباره شاهنامه

در برنامه پنجره های رو به مهتاب

این سامانه؛ بایگانی گفتارهای استاد
ارجمند؛ فریدون جنیدی، درباره شاهنامه در برنامه پنجره های رو به مهتاب
است، که از بهمن ماه ۱۳۸۸ تا شهریورماه ۱۳۹۰ خورشیدی، روزهای یکشنبه هر
هفته از رادیو فرهنگ پخش می شد و دوستداران بسیاری را فراهم آورده بود.

شماری فراوان از دوستداران شاهنامه، از پس پایان گرفتنِ
این برنامه ارزشمند، در پی آن بودند که همه این گفتارهای ارزنده را
بتوانند جایی، در کنار هم بیابند و در هر زمان دلخواه، آنرا بگوش جان
بنیوشند.
این رویه را برای آن ساخته ایم، که دسترسی شاهنامه دوستان و
دوستداران تاریخ و فرهنگ ایران زمین را به این گنج پرارزش و بی همتا،
آسانتر نموده باشیم.

گفتنی ست که پرونده ها همگی فشرده سازی شده اند (ZIP) تا گنجایش آنها کم و دانلود کردن آنها آسان باشد.
برای بازگشایی پرونده ها از برنامه ۷zip میتوانید بهره گیرید.

برای دستیابی به آرشیو به این پیوند مراجعه کنید.

– منبع +

www.TarikheMa.ir
/”>دانلود

نگاره های مرتبط:

نگاره های مرتبط:

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

خداسالاری در ایران باستان

Fri, 03 Feb 2012 05:07:04 +0000

منبع : http://danayetoos.blogfa.com/post-523.aspx

خداسالاری در ایران باستان

سرای دانای توس

سیاوش در شاهنامه:
چنین داد پاسخ که فرمان شاه — بر آنم که برتر ز خورشید و ماه
ولیکن به فرمان یزدان دلیر — نباشد ز خاشاک تا پیل و شیر
کسی کو ز فرمان یزدان بتافت — سراسیمه شد، خویشتن را نیافت

نظر هگل در مورد ایرانیان:
به گفته هگل این نبود استقلال شخصی در فرهنگهای مختلف شرقی به صورتهای
مختلف ظهور می کند، ولی نتیجه همواره یکسان است. هگل می گوید دولت چین بر
پایه اصل خانواده سازمان داده شده است. اساس حکومت مدیریت پدرانه امپراتور
است، و دیگران جملگی خویشتن را به چشم فرزندان دولت می نگرند… به عکس در
هند مفهوم آزادی فردی وجود ندارد، زیرا نهاد اساسی جامعه – یعنی نظام
«کاست» که برای هرکس از زن و مرد پیشه ای مقرر میدارد – چیزی طبیعی و لذا
دگرگونی ناپذیر انگاشته می شود، نه نهادی سیاسی…
ایران تفاوت می کند.
گرچه ممکن است در بادی امر شاهنشاه ایران نیز عمدتا به همان معنا مانند
امپراتور چین فرمانروای مطلق مطلق به نظر برسد، ولی اساس شاهنشاهی ایران
اصلی عام است، قانون [بالاتری] است که هم فرمانروا را تحت ضابطه و قاعده می
اورد و هم همه رعیت را… ایران سلطنت خداسالارانه داشت استوار بر دین
زرتشت …
البته معنای این سخن آن نیست که در ایران برابری حکمفرما
بود. شاهنشاه فروانروای مطلق و بنابراین تنها شخص آزاد در قلمرو شاهنشاهی
بود، اما خود اینکه فرمانروایی او بر اصلی عام مبتنی بود و یکی از واقعیات
طبیعی انگاشته نمی شد، چنین معنا می داد که تکامل امکانپذیر است. این تصور
که اساس حکمرانی اصلی عقلی یا معنوی و روحانی است خود به معنای رشد آگاهی
از آزادی است که هگل می خواهد آنرا ریشه یابی کند و از این رو آغاز «تاریخ
حقیقی» است.
— پیتر سینگر، هگل، ترجمه عزت الله فولادوند، ص۴۴

– منبع +

www.TarikheMa.ir
/”>دانلود

نگاره های مرتبط:

نگاره های مرتبط:

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

جمله‌ای از همایون کاتوزیان

Fri, 03 Feb 2012 05:07:03 +0000

منبع : http://shahrbaraz.blogspot.com/2012/01/blog-post_14.html

شنبه ۲۴/دی/۱۳۹۰ – ۱۴/ژانویه/۲۰۱۲

ادوارد سعید (Edward Said)، اندیشمند عرب فلسطینی که سالیان زیادی در غرب زندگی کرد و استاد دانشگاه کلمبیای امریکا بود کتابی دارد به نام «خاورشناسی» که در آن به شیوه‌ی برخورد نخوت‌آمیز و متبکرانه‌ی غربیان به مردم خاورزمین پرداخته است. این کتاب در زمان انتشار خود در دهه‌ی ۱۹۷۰ م. / ۱۳۵۰ خ. سروصدایی زیادی کرد و در سال ۲۰۰۳ م. / ۱۳۸۲ خ. چاپ تازه‌ای از آن با پیشگفتار تازه منتشر شد و من هم آن را پیشتر معرفی کرده‌ام.

در این کتاب مطرح شده که دید غالب در غرب به ویژه در سده‌های هژدهم و نوزدهم م. و دوران استعمار اروپایی چنین بود که غربیان همواره دارای دانش و قدرت برتر و منطق و خردورزی و … خلاصه همه چیزهای خوب بوده‌اند اما مردم خاورزمین همواره مشتی خرافاتی و ضعیف و احساساتی و … خلاصه همه چیزهای بد بوده‌اند و برای مدیریت خاورزمین به غربیان نیازمند بوده‌اند. این باور بسیار جاافتاده بود و پرسش درباره‌ی درستی آن ابلهانه می‌نمود. متاسفانه این باور – که هرگز پشتوانه‌ی تاریخی نداشته – آن قدر تبلیغ شده و تکرار شده که برای گروهی شکل واقعیت مسلم به خود گرفته است. برای نمونه خاستگاه همه چیز و همه‌ی دانش‌ها در یونان باستان است و بزرگترین قدرت جهان باستان روم بوده است و … حال آن که رومیان شکست‌های سنگینی از دشمنان خود از جمله ایرانیان خوردند و باژ و ساو فراوانی به ساسانیان می‌دادند. دریغ و افسوس آنجا بیشتر می‌شود که خود مردم خاورزمین هم دروغ‌ها و تبلیغات غربیان را باور کنند و خود را موجوداتی پست‌تر و ناتوان‌تر از غربیان بدانند. این حالت را در اصطلاح انگلیسی self-Orientalization یا self-Orientalizing می‌گویند. هنوز برابر خوبی برای آن ندارم. خود-خاوری‌سازی؟

دکتر محمدعلی همایون کاتوزیان – که در انگلستان زندگی می‌کند و در دانشگاه‌های آنجا استاد بوده است و در زبان انگلیسی با نام «هما کاتوزیان» شناخته می‌شود – کتاب جالبی دارد درباره‌ی سعدی شیرازی و نقش او در زندگی فرهنگی و اجتماعی ایرانیان و به طور کلی کشورهای مسلمان اطراف ایران. مشخصات کتاب چنین است:

نام کتاب: سعدی شاعر زندگی، عشق و محبت (Sadi: The Poet of Life, Love and Compassion)
نویسنده: هما کاتوزیان
ناشر: Oneworld Publications
سال: ۲۰۰۶
صفحه: ۳۰۰

در فصل یکم دکتر کاتوزیان به جایگاه سعدی در فرهنگ سنتی و نوین (مدرن) و داوری ایرانیان درباره‌ی سعدی و مقایسه‌اش با فردوسی و حافظ و مولانا می‌پردازد. در فصل دوم تاریخ زایش و درگذشت سعدی را برمی‌رسد و با استفاده از واقعیت‌های تاریخی و متنی نشان می‌دهد که دوران زندگی او بین سال‌های ۶۰۶ تا ۶۹۰ ق. / ۱۲۰۸ تا ۱۲۹۰ م. بوده است. در این فصل همچنین آثار سعدی معرفی می‌شوند. فصل سوم به غزل‌های عشقی و قصیده‌های سعدی می‌پردازد و تکامل غزل‌سرایی در زبان پارسی بررسیده می‌شود. فصل چهارم جایگاه عرفان و منطق در شعرهای سعدی است. فصل پنجم درباره‌ی نقش سعدی در آموزش ادب و اخلاق است. فصل ششم هم به نقش سعدی در سیاست و کشورداری و نیز تصویر آرمانی سعدی از پادشاه دادگر و عدالت‌پرور می‌پردازد.

هدف من از معرفی این کتاب بیشتر پرداختن به جمله‌ای از دکتر کاتوزیان است که برای من جای شگفتی داشت و نمونه‌ای از همین پدیده‌ی خود-خاوری‌سازی است یعنی کسی از خاورزمین خود را از چشم غربیان ببیند و درباره‌ی خودش با عینک آنان داوری کند! در همان فصل نخست این جمله از دکتر کاتوزیان در صفحه‌ی ۵ کتاب به عنوان نویسنده‌ای ایرانی درباره‌ی ایرانیان آمده است:

Iranians are not well known for moderate, deliberate and critical approaches in their views and assessments of any subject – literary, political or social.

ترجمه
ایرانیان در نظرها و ارزیابی‌هایشان در هیچ زمینه‌ای – ادبی، سیاسی، یا اجتماعی – به داشتن رویکردی میانه‌رو، انتقادی و همه جانبه‌نگر شناخته شده نیستند.

نکته در اینجا است که این جمله از یک ایرانی در کتابی انتقادی و اجتماعی درباره‌ی شخصیتی ادبی است! یعنی صد در صد نقض غرض! یعنی دکتر کاتوزیان یا خودش را ایرانی نمی‌داند یا با این جمله، پیشاپیش تکلیف کتاب خودش را هم روشن کرده است!

– منبع +

www.TarikheMa.ir
/”>دانلود

نگاره های مرتبط:

نگاره های مرتبط:

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

صد و شش (گلی! گلی به جمالت)

Fri, 03 Feb 2012 05:06:57 +0000

منبع : http://mazdasht.blogfa.com/post-118.aspx

یکم؛ ما مردم باید یاد بگیریم که از قهرمان سازی های یک شبه و بت شکنی های یک روزه فاصله بگیریم. ما باید از تاریخ درس بگیریم تا مثل اون سال ها فاصله شعارهای “یا مرگ یا مصدق” با شعار ” مرگ برمصدق” با دو روز فاصله توسط ما سر داده نشه. هر آدمی تو هر صنف و هنر و کاری شاید دو تا کار خوب داشته باشه و دو تا کار بد این کارها باید مستقل از هم بررسی شه و هیچ کدوم دلیل و توجیهی برای اون یکی نیست.

دیوم؛ دوستان چرا جوگیر می شین؟ یه لیوان آب یخ، یه نفس عمیق بیاین بشینین اینجا قشنگ با هم حرف بزنیم. این عکس منتشر شده از گلشیفته رو باید از دو دیدگاه نگاه کرد. اولش اینکه یه آدمی تو یه جای دنیا زندگی می کنه دلش خواسته یه جایی تو یه برنامه ایی یه عکسی بندازه. خوب به من و تو چه؟ اما دیومش اینکه یکی از محبوب ترین بازیگران ما که در سال های اخیر حرکات اعتراضی خوبی داشته و با مردم همراهی کرده با یک حرکت رادیکالی کاری رو انجام داده که برای بیشتر مردم جامعه ما قابل هضم نیست. در رابطه با بخش اول، این یک حرکت شخصی هست و به کسی مربوط نمی شه اما با توجه به برش و نفوذ این شخص باید توجه کنیم که حرکات و سخنانش هم دارای بازتاب اجتماعی هست. عکس های لخت قشنگ تر و با کیفیت تر تو اینترنت زیاده پس نباید از دید پورنو به این داستان نگاه کرد. بیاید از این دید نگاه کنیم که این رفتار در نهایت به نفع جامعه ما هست یا نه؟ آیا رفتار مشابه یک دختر مصری در چند هفته پیش باعث شد که اسلامگراهای مصری عقب بنشینند یا بهانه ایی شد برای تشدید فعالیت اسلامگراها؟ آیا در شرایط کنونی سینمای ما که چند تن از بهترین ها ممنوع الکار و ممنوع التصویر و ممنوع النفس هستند این حرکت خون تازه ایی برای رگ های این سینما بود یا بهانه ایی بود که مثل آب روی آتش ریخته شد؟ آیا حرکات رادیکالی و دو قطبی کردن فضا که باعث تشنج بیشتر در جامعه می شه برای ایران امروز ما مناسب هست یا نه؟

سیومش؛ دوستانی که رگ غیرتتون گل کرده آیا از آمار کودکان به جنگ فرستاده شده تو جنگ ایران و عراق خبر دارید؟ آیا از تعداد تجاوزات تو زندان ها آماری دارید؟ تعداد کودک آزاری ها؟ از بر باد رفتن سهم دریای مازندران؟ خشک شدن دریاچه ارومیه و زاینده رود و هیرمند؟ ندا رو یادتون می آد؟؟؟ اگه هنوز رگ غیرتتون باد داره خیلی پرروهستید. و دوستان روشنفکر عزیزم، چرا اینقدر جو؟ آیا نمی شه با لباس اعتراض کرد حتی به حجاب؟ اگه از نظر شما این کار درسته بسم اله لباس و بکن

– منبع +

www.TarikheMa.ir

نگاره های مرتبط:

نگاره های مرتبط:

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

نسل ما که سوخت!

Fri, 03 Feb 2012 05:06:54 +0000

منبع : http://man-ariaiam.blogfa.com/post-199.aspx

ما نسل بوسه های خیابانی هستیم!!
نسل خوابیدن با اس ام اس!!
نسل درد و دل با غریبه های مجازی!!
نسل غیرت روی خواهر ، روشنفکری روی دختر همسایه!!
نسل لایک و پوک از روی غرض!!
… … نسل کادو های یواشکی!!
نسل خونه خالی و دعوت شام!!
نسل پول ماهانه ی وی پی ان!!
نسل صف و دعوا!!!
نسل تف ، وسط پیاده رو!!
نسل هل ، توی مترو!!
نسل مانتو های تنگ!!!
نسل ” شینیون ” زیر روسری!!
نسل شرت ” play boy ” هنگام سجده ،
نسل کارگران پیر مو رنگ کرده برای جوانی و پیشنهاد کار!!!
نسل شارژهای اینترنتی!!!
نسل ” copy , paste “!!!
نسل عکسای لختی در ساحل دوبی!!!
نسل جمله های کوروش و دکتر!!!
نسل فتوشاپ!!!
نسل دفاع از فاحشه ها!!!
نسل ترس از رقص نور ماشین پلیس!!!
نسل سوخته ، نسل من ، نسل تو!!!
یادمان باشد ، هنگامی که دوباره به جهنم رفتیم!!!
بین عذاب هایمان ، مدام بگوییم ، یادش بخیر!!! – منبع +

www.TarikheMa.ir

نگاره های مرتبط:

نگاره های مرتبط:

Feed enhanced by Better Feed from Ozh