منبع : http://mazdasht.blogfa.com/post-116.aspx

تاریخ تمدن – دانلود کتاب های تاریخی - ایران باستان – تبادل لینک – چهره های ماندگار مشاهیر – اسطوره و افسانه های باستان – دایرکتوری تبادل لینک

گاهی واژگان چنان با خودآگاه و ناخودآگاهمان گره خورده اند که نمی توانیم در نخستین پرسش از خود معنایی و گستره ایی برای آنان در نظر بگیریم. گاهی این واژگان چنان گسترده هستند که با هر تعریفی تنها راه برای افزودن واژگان بیشتر و سخن راندن هموار تر می شود . پرسش از چیستی یک مفهوم گاه چنان ساده و روشن به نظر می رسد که گویی پرسش کننده پرسشی روشن پرسیده است اما اگر در جایگاه پاسخ بنشینیم می بینیم که پاسخ گفتن سهل ممتنع است. یکی از این واژگانِ راز، بی شک ایران است. تا به حال از خویش پرسیده ایم ایران چیست؟

براستی چگونه ایران را تعریف می کنیم؟ آیا ایران را تنها باید در مرزهای جغرافیای کنونی جستجو کرد یا می توان سرزین های بسیاری را که هر یک روزگاری درون این خطوط جای گرفته بودند ایران نامید؟ آیا می توان ایران را تنها وابسته به زبانی ویژه دانست؟ آنگاه کدام زبان را باید به نمایندگی بر گزید؟ پارسی؟ اگر چنین باشد هر غیر پارسی زبان چون ستارخان را باید غیر ایرانی بدانیم؟

ایران را براستی باید فرش هزار نقشی دانست که تار و پودش در کنار یکدگر به ایران جان و نقش داده اند. ایران را باید مجموع و ترکیبی بدیع دانست از زبان ها و گویش های گوناگون با ریشه های گوناگون. ایران برآیندیست یک پارچه از هنر گوشه و کنار این سرزمین؛ از قالیبافان تبریز تا سوزن دوزی بلوچ ها، از ورشو کاران لرستان تا چاروق دوزان تالش. ایران یعنی دو تارنوازان ترکمن و عاشیق های آذری. ایران یعنی زبان ترکی، زبان کردی و گیلکی. ایران یعنی خردمندانی که از خراسان تا کردستان در ایران زیسته اند. ایران یعنی من و تو، ایران یعنی همه با یک نام و نشان، به تفاوت هر رنگ و زبان، ایران یعنی همه شاد و خوش و نغمه زنان. ایران یعنی سرزمینی برای تمام ایرانیان با هر تفکر، با هر دین و آئین، با هر رنگ و نژاد با هر زبان. ایران یعنی ایران. ایران یعنی همان عشقی که شیخ عطار می گوید:

صد هزاران هزار نقش عجب

برتر از خاک و آب بنماید

هرکجا در دو کون بیداری است

همه را مست خواب بنماید

جملهٔ خلق‌های مردان را

سر زلفش طناب بنماید

– منبع +

www.TarikheMa.ir