منبع : http://danayetoos.blogfa.com/post-518.aspx

تاریخ تمدن – کتابخانه- ایران باستان – تبادل لینک – چهره های ماندگار مشاهیر – اسطوره و افسانه های باستان – دایرکتوری تبادل لینک – ابهر

شعری از ملک الشعرای بهار در وصف فردوسی

چار تن در یک زمان جستند در دوران
سری / پنج نوبت کوفتند از فرِ شعر و شاعری

جاه و آبِ رودکی شد تازه زین
چار اوستاد / فرخی و عسجدی و زینتی و عنصری

درگهِ محمود شد زین چار شاعر پرفروغ /همچنان کز هفت اختر گنبدِ نیلوفری

زر فرستادند بهرِ شاعران بر پشتِ
پیل / اینت خوش بازارگانی، آنت والا مشتری

بود کارِ شاعران در حضرتِ غزنی
به کام /زآن کجا محمود را بُد شیوه شاعر پروری

بهرِ خدمت هر یکی نیکو غلامان
داشتند / با کمرهای مرصع با قباهای زری

ایستانیده به درگه مرکبانِ راهوار/
گسترانیده به مجلس فرش‌های عبقری

در حضر همراهِ خسرو، در سفر همراهِ شاه/ شوق خدمت در سر و در دست زرِ شش سری

چرخ بر این چار تن بگماشت چشمِ
عاطفت / دهر بر این چار پور افکند مهرِ مادری

با چنان حشمت که بودند آن اساتیدِ
بزرگ / مال و نعمت در کنار و فضل و حکمت بر سری

بندگان بودند و شاگردان برِ استاد طوس / زآنکه بودش بر سخن‌سنجان دوران سروری

من عجب دارم از آن مردم که هم
پهلو نهند/ در سخن فردوسیِ فرزانه را با انوری

انوری هر چند باشد اوستادی بی‌بدیل / کی زند با اوستاد توس لاف همسری

سحر هرچندان قوی، عاجز شود از
معجزه / چون کند با دستِ موسی سحرهایِ سامری

شاهنامه هست بی اغراق قرآنِ عجم / رتبه‌ی دانای توسی رتبه‌ی پیغمبری

شاعری را شعر سهل و شاعری را
شعر صعب/شاعری را شعر سخته شاعری را سرسری

آن یکی پند و نصایح آن یکی عشق و مدیح / آن یکی زهد و شریعت آن یکی صوفی‌گری

بهترین شعری ازین اقسام در شهنامه
است / از مدیح و وصف و عشق و پند، چون خوش بنگری

در مقام چاره‌سازی چون پزشکی
چرب‌دست / در مقام کینه‌توزی چون پلنگِ بربری

چون دم از تقدیر و از توحیدِ
یزدانی زند / روح را هر نغمه‌اش سازد یکی خنیاگری

داستانها بسته چون زنجیرِ پولادین
به هم / کاندر آنها لفظ با معنا نماید همبری

باغبان‌وش از برِ هر داستانی
نو به نو/ بسته از اندرزِ خوش، یک دسته گلبرگِ طری

چند روح اندر یکی شاعر به میراث
اوفتاد /  فیلسوفی، پادشاهی، گربزی، کندآوری

زین طباعِ مختلف سر زد صفاتِ
مختلف / وآن صفت‌ها شعر شد وآن شعرها شد دفتری

شعرِ شاعر نغمه‌ی آزاد روحِ
شاعر است / کی توان این نغمه‌ها بنهفت با افسونگری

فی‌المثل گر شاعری مهتر نباشد در منش / هرگز از اشعار او نآید نشان مهتری

ور نباشد شاعری اندر منش
والا گوهر / نشنوی از شعرهایش بویِ والاگوهری

هر کلامی باز گوید فطرت گوینده
را / شعرِ زاهد زهد گوید، شعرِ کافر کافری

ترجمانِ مخبرِ والای فردوسی
بود / هر چه در شهنامه است آثاروالاگوهری

گفت پیغمبر که دارند اهلِ فردوسِ
برین / بر زبان لفظِ دری ، جایِ زبانِ مادری

نی عجب گر خازنِ فردوس، فردوسی
بود / کو بود بی‌شبهه رب‌النوع گفتارِ دری

عیب بر شهنامه و گوینده‌اش
هرگز نکرد / جز کسی کش نیست عقل از وصمت نقصان بری

گرنه با افسار قانون‌شان
بپیچانند پوز / از برِ بستانِ دانش پشک ریزند از خری

کس بدیشان نگرود گرچه زن و
فرزندشان / لاجرم خصم بزرگانند و خصمی مفتری

هرکسی مشهور شد این قوم بدخواهِ
ویند / زانکه بومِ شوم باشد دشمنِ کبکِ دری

این ددان با سعدی و حافظ همیدون
دشمنند/ کز چه رو معبودِ خلقند آن بتان آذری

مدحِ فردوسی شنیدم از شعاع‌الملک
و گشت / طبعِ من از خواندنِ شعرش بدین گفتن جری

شطری اندر شعر گفت از سال و ماهِ
اوستاد/ اینک این تاریخ نیک آید چو نیکو بشمری

سیصد و سی یا به سالی کمتر از
مادر بزاد/ هم به شصت پنج کرد آغاز داستان‌گستری

در اوانِ چارصد شد اسپری شهنامه‌اش
/ یازده سالِ دگرشد عمرِ شاعر اسپری

برد سی‌وپنج سال اندر کتابِ خویش
رنج / ماند با رنجی چنان گنجی بدین پهناوری

زر به کف ناورد، زیرا کارفرمایان
بدند/بسته همچون سکه،دل بر نقش زر جعفری

جودِ محمودی در آغازِ جهانگیریش
بود/ چون فزون شد گنج، رادی رفت و آمد معسری

زنده شد ایران ازین شهنامه گرچه
شاعرش/خونِ دل خورد و ندید از بخت الا مدبری

با تشکر از دوست عزیز میلاد

– منبع +

www.TarikheMa.ir
/”>دانلود