از فردوسی تا سهروردی

به نام خداو ند جان و خرد

برای
من فرصت مبارکی است دیدار دوستان و استادان ارجمندی که دورادور به آنان و
آثارشان دلبستگی داشته ام. امروز از شوربختی خود و شوخ چشمی دوستان می دانم
که از ناتوانی چون من خواسته شده است که در برابر تهمتنان وپهلوانان عرصه ی
ادب فارسی و فرهنگ ایرانی – اسلامی، لب به سخن بگشایم، آن هم درباره ی
حکیم فرزانه فردوسی بزرگ و شاهکارش شاهنامه که به شهادت دشمن و دوست،یکی از
سه حماسه عظیم جهانی بشمار می رود. حکیم ابوالقاسم فردوسی فرزانه ای بود
که در روزگاری غریب و زمانه ای عجیب که در آن ترکان غزنوی نومسلمان از شمال
شرقی و اعرابِ مدعی مسلمانی از جنوب غربی در ایران به تشکیل حاکمیتی
دوگانه و بیگانه اهتمام ورزیده بودند و در هجوم تهمت ها و افترا هایی از
قبیل رافضی، قرمطی و … یک تنه کار انتقال بخشی عظیم از فرهنگ و مدنیت ایران
پیش از اسلام و حکمت وعرفان ایرانی و آریایی را به انجام رساند. علاوه بر
این بدون اغراق باید گفت که زبان فارسی بخشی چشمگیر از حیات و بالندگی خود
را مرهون و مدیون رنج های سی ساله ی فرزانه ی توس است.