منبع : http://mazdasht.blogfa.com/post-102.aspx

تاریخ تمدن – دانلود کتاب های تاریخی - ایران باستان – تبادل لینک – چهره های ماندگار مشاهیر – اسطوره و افسانه های باستان – دایرکتوری تبادل لینک

کاوه به درگاه ضحاک تازی آمد با سری برافراشته و سینه ایی ستبر، فریادی زد که بنیاد ظلم ضحاک را لرزاند. فریاد ایستادگی در برابر ضحاکی که پدر خویش را نیز فدای توهم قدرت خویش کرده بود و خویش را سلطان جهان می دانست. کاوه در برابر زور سر خم نکرد و زور را به کرنش در برابر خود واداشت. روزگار برین سان گذشت تا کوروش بزرگ بر جهان حکم راند، از دروغ پرهیز کرد، از کشتار و بردگی مردمان بیزاری جست و آزادی و عدالت و کرامت انسانی!!! را به ارمغان آورد. جهان وی را به بزرگی سرود، هرگز سر خم نکرد و جهان در برابرش سر خم کرد. روزگار برین سان گذشت تا بزرگ مردی از باژ با رنج سی ساله خویش عجم زنده کرد و گرد فراموشی از دامن زبان و فرهنگ ایرانی ستود.

فردوسی، سترگ نامه خویش را به درگاه محقر محمود نامی برد و محمود که تاب دیدن آن همه بزرگی را در برابر حقارت خود نداشت به پوزخندی حکیم را راند که تو داستان یک رستم گفتی و در سپاه من هزاران رستم است. محمود حقیر بود…

محمود در تاریکی تاریخ فرو رفت و نه نامی از سپاهش باقی ماند نه رنگی از رستم نماهای سپاهش هر چه باقی بود ننگ کشتار و بربریت بود. اما هزاران ایرانی با رستم بالیدند و آرمان های خویش را در برگ برگ شاهنامه زندگی کردند و مغول و تاتار غالب در میدان شمشیر را به مغلوبانی شیفته در میدان فرهنگ بدل ساختند.

کاوه تنها و تنها به یک سبب کاوه گشت و درفش کاویانش نماد آزادگی ایرانی، کاوه دادخواه سر خم نکرد و ایستاد. کوروش هیچگاه کسی را به کرنش در برابر خویش فرمان نداد و هیچ گاه لباس خویش را تن دیگری نکرد. گر امروز کاوه و کوروش نماهایی به کرنش در برابر هر خس و خاشاکی تن می دهند چه باک که نه محمود ماند و نه رستم های سپاهش.       

– منبع +

www.TarikheMa.ir