منبع : http://mazdasht.blogfa.com/post-94.aspx

تاریخ تمدن – دانلود کتاب های تاریخی - ایران باستان – تبادل لینک – چهره های ماندگار مشاهیر – اسطوره و افسانه های باستان – دایرکتوری تبادل لینک

برای مسی و  

 پناه و مریم ها و نیلوفر و آنا وآیدا و حسین و امیر و مهدی و و و  

باورها و اندیشه های بشر با تمام گوناگونی ها دارای همگونی هایی می باشد که از میان این یکسانی ها می توان به منش و بینش مردمان گوناگون پی برد. یکی از همسویی ها در میان باور ایرانی و سامی را می توان در سرآغاز آفرینش جستجو کرد. سرآغازی که هر چند همراه با آرامش است اما به ناگاه به کشمکش ناگریز نیک منشی (سپنت مینو) و کژاندیشی (انگره مینو) می رسد.

از دید باورهای سامی در آغاز خداوند انسان را می آفریند و انسان زندگی خویش را در بهشت آغاز می کند. در بهشتی که نه پیری در آن راه دارد نه خواب و مرگ، بهشتی که تمام خوردنی ها و خواستنی ها در آن آماده است، بهشتی که جوی های عسل و انگبین در آن جاری است و مه و خورشید فرمانبردار آدم.  اما این تمام داستان آفرینش نبود؛ پس به آدم گفتیم که با همسر خویش در بهشت جای گیرید و بخورید و بیاشامید از بهترین خوردنی ها و گواراترین آشامیدنی ها و اما تنها و تنها دوری کنید از این درخت تا نشوید از ستمکاران و بدکرداران (بقره ۳۳-۳۵) اما در کشمکش سپنت مینو و انگره مینو این منش پلید بود که بر آدم، این اشرف مخلوقات، چیره شد، و آدم به جرم خوردن گندمی و سیبی یا که اناری، از بهشت پروردگار رحمن و رحیم بیرون رانده شد و:

من ملک بودم و فردوس برین جایم بود         آدم آورد در این دیر خراب آبادم

اما نگرش و منش ایرانی این چنین نیست؛ در باور ایرانی پس از آفرینش انسان، که چگونگی آن بماند برای جای دگر، جمشید به عنوان نخستین انسان که اهورامزدا با وی سخن گفت به شهریاری می رسد و با مزدا پیمان می کند که در سلطنت من نه باد گرم، نه باد سرد و نه بیماری و مرگ نخواهد بود، ای اهورا من پیمان می بندم آفریدگانت را انبوه سازم و پاسداری نمایم. چنین بود که حلقه زرین شاهی به جمشید رسید و در دوره هزار و هشتصد ساله جمشید آسایش و آرامش بود و بس. (وندیداد فرگرد دوم).

بنابر شهنشاه نامه نیز:

چـنــیــن ســال ســی صــد هـمـی رفــت کــار      نـــدیــــدنــــد مــرگ انــــدر آن روزگــــار

ز رنـــج و ز بــــدشــــان نـــبــــد آگـــهـــی      مــیــان بـــســـتـــه دیـــوان بـــه ســـان رهـی

بـــه فـــرمـان مـــردم نــهــــاده دو گــــوش     زرامـــش جــــهــــان پـــــر ز آوای نـــوش

چــنــیـــن تـــا بـــرآمـد بـــریـــن روزگـــار        نـــدیـــدنــد جـــز خـــوبـــی از کـــردگــــار

دوره جمشید دوره یکسانی چون زندگی آدم در بهشت است. دوره ایی که مرگ و نیستی در آن راه نیست و دیوان و تمام قدرت های آفرینش گوش نهاده به فرمان مردم هستند. اما درست در اینجا است که به دوگانگی بنیادینی می رسیم. اگر سبب برون رانده شدن آدم از بهشت خوردن و بهرهمندی از لذت های مادی بود سبب ویران گشتن دوره طلایی جم از گونه ایی دیگر است.

جمشید پس از انجام دادن کارهای ارزشمندی چون نرم کردن آهن و ساخت خفتان و تیغ و برگستوان (آهنگری)، بیاموختشان رشتن و تافتن (ریسندگی)، سپس، ز هــر انــجــمــن پــیــشــه ور گــرد کـــرد (ایجاد نظم اجتماعی و گروه بندی مردم) و … بر تخت کیّی بر نشست و بر تخت مهی بنگرید و منی کردن گرفت، در نتیجه:

مــنــی چــون بــپـــیـــوســـت بـــا کـــردگـار      شــکــســت انـدر آورد و بــرگــشـــت کـار

چـگـفـت آن سـخــن گــوی بــا فــر و هــوش     چـو خــسـرو شــوی بــنــدگــی را بـکــوش

بـیـزدان هــر آن کــس کــه شــد نــاسـپـاس      بــه دلــش انــدر آیـــد زهـــر ســو هــراس

مردم ایران نیز از روی ناآگاهی و دژآگاهی دست به دامن مرداس و ضحاک تازی شدند تا سرانجام ضحاک تازی جمشید را به اره به دونیم کرد و دوران آرامش جمشیدی پایان پذیرفت و هزاره سیاه ضحاک سر رسید هزاره ایی که نهان گشت آئین فرزانگان و پراگنده شد کام دیونگان.

سبب سیه روزی در باور ایرانی ناآگاهی ایرانی و دست به دامن بیگانه شدن است. اگر ایرانی از چگونگی فرمانگزاری ضحاک تازی و دیگر انیرانیان (نا ایرانی) آگاه بود هرگز دوره روشن نیک بختی وی سر نمی آمد. گناه ایرانی در درازنای تاریخ نا آکاه بودن از داشته های خویش و دست به دامن بیگانه شدن است. ایرانی به سبب خوردن و نزدیکی به درخت آرمان شهر خویش را نابود نکرد ایرانی باید آگاه باشد:

از آنروز این خــــانه ویرانه شد     که نان آورش مرد بیگـــــانه شد

چو ناکس به ده کــــدخدایی کند      کشاورز باید گـــــــــــدایی کند

– منبع +

www.TarikheMa.ir