دم هرچی ایرانی واقعی گرم

[پاسخ]

مرگ برفاشیسم فارس زنده باد تورک ها و اذربایجانی ها یادتان نرود که همان کوروش به اصطلاح کبیر تون به دست ملکه ی اذربایجان تومروس کشته شد و به دست سربازان تورک نابود شدید یاشاسین اذربایجان برای همیشه

[پاسخ]

سلامبه دوست به قول خودش تورک ایشون به نماینده همه آذربایجانیها نشون داد که چه قدر فرهنگ دارند

[پاسخ]

اتابک جان واقعا که ترکی………………

[پاسخ]

وقتی به منش بزرگ مرد ایران کورش فکر میکنم فکر میکنم درباره اشخاصی چون اتابک باید تا جایی که تمکان دارد سکوت کرد.

[پاسخ]

سکوت ابلهان خاموشیست…ای اتابک
کاش با زهم تلاش کنیم تمدن فراموش شده رو دوباره زنده کنیم
کاش میشد دیگه از دست هر چی کلمات و فرهنگ عربیه خلاص شد… کاش…
کاش میشد روز تولد کوروش رو یک جشن سراسری بگیریم
کاش میشد بازم به فرهنگ ایران باستان اندیشه کنیم

[پاسخ]

واقعا همتون بی سوادین کورش به دست اقوام وحشی شمال ایران کشته شد اون موقع ترک ها اصلا به طرف ایران کوچ نکرده بودن وفرزندان آن ها الآن در سیستان و کشور های اطراف آن هستند‏!‏

[پاسخ]

دوستان باید توجه داشته باشند مادر آذربایجان ترک نداریم بلکه بخشی از مردم آن منطقه ترک زبان هستند وهمه از نژاد ایرانی هستند زبان ترکی حدود ۴۰۰سال است در منطقه آذر بایجان کسترش پیدا کرده قبلا زبان آذری داشته اند که زیرشاخه زبان پهلوی است حتا هم اکنون نیز دربعضی روستاها زبان آذری رواج دارد

[پاسخ]

روز جهانی کوروش نیست..رضا مرادی‌ غیاث‌ آبادی تاریخ‌ نویس می‌گوید: «نام sirius day که در تاریخ ۲۹ اکتبر تقویم بین‌المللی به ثبت رسیده، اشاره‌ای به نام ستاره شباهنگ است و ارتباطی به کوروش هخامنشی ندارد، چراکه نام کوروش به زبان لاتین اگرچه تلفظ هر دو به یک شکل است اما به‌گونه‌ای دیگری نوشته می‌شود (cyrus).

با این‌ حال پس از آن تاریخ دوستداران و ناسیونالیست‌های افراطی هر ساله این روز را بیشتر از سال قبل تبلیغ می‌کردند، حال آنکه در هیچ جایی از تاریخ اشاره‌ای به این روز که ارتباطی با کوروش هخامنشی داشته باشد، نشده است.»

آن‌ گونه که مرادی‌ غیاث‌ آبادی می‌گوید کشور ما مانند کشورهای تازه‌ بنیاد و فاقد هویت تاریخی نیست که با ساختن تقویم و تاریخ قلابی به نام کوروش یا هر کس دیگری بخواهیم از راه آن تاریخ و فرهنگ‌ مان را تبلیغ کنیم. پس از انتقادهای وارد شده از سوی تاریخ‌نویسان و باستان‌ شناسان برجسته به این روز، عده‌ای بر آن شدند تا با برداشتن عنوان «جهانی» از آن «روز کوروش» را بسازند و دلیل نام‌گذاری این تاریخ را ورود کوروش به بابل نوشتند، حال آنکه ورود به خاک یک کشور مستقل و اشغال آن باتوجه به اینکه این کشور با ایرانیان در جنگ نبود، هرگز بنیاد خوبی برای نام‌گذاری کوروش نیست.

[پاسخ]

اقوام وحشی که به علت خونخواری و وحشیت بی حد و حصرشان، از طرف بومیان ایران لقب، ” پارسه، پارس” ( به معنی “ولگرد، گدا، مهاجم ) گرفتند، متشکل بودند از ده طایفه بدوی که در حوالی قرن ۸-۹ ق . م از سمت هندوستان، از همان مسیری که خویشاوندان کولی شان، تقریبا دو هزار سال بعد از آنها طی کردند، به ایران کنونی وارد و با اجازه دولت دو هزار ساله ایلام، در ایالت انشان ایلام، سکونت گزیدند. لازم به ذکر است که از لقب “پارس” مشتق از پرسه زدن، در فارسی آمده است و حتی صدای عصبانی سگ را مردم ایران به قیاس صدای، پارس، شناختند.

امروزه کسانی که خود را پارسی / آریائی و یا هندوایرانی قلمداد میکنند، در حقیقت وارثین آن قبایل وحشی و تمدن سوز به شمار می روند. ولی از نظر علمی قرار دادن همه افرادی که به زبان دری ( فارسی ) صحبت میکنند، در یک گروه صحیح نیست، چه بسا در همین ۸۰ سال اخیر میلیونها ترک و غیره که در اثر سیاست های فاشیستی حاکمیت دست نشانده تاجیک ها در ایران، هویت خود را از دست داده و به زبان دری صحبت میکنند. حالا این قوم، از ۸۰ سال پیش با اسم ساختگی “آریایی” تبلیغ میشود، در حالی که اربابان آنها که تز نژاد موهوم “آریا” را برای آنها ساختند، دهه ها قبل به پوچی آن اعتراف کرده اند ولی در ایران هنوز هم پان پارسها اصرار میکنند که خود را به نژاد موهوم آریایی منسوب کننند. ولی این مسئله چیزی را عوض نمیکند، چون هر سه لقب “پارسی”، ” هندوایرانی” و “آریایی” اشاره به آن ده طایفه وحشی و بازماندگان مرتجع و بی تمدن آنها میکند.

در تاریخ ساختگی و کلا جعلی دولتی ایران که از ۸۰ سال پیش در ایران تبلیغ و تدریس میشود، با حقه بازی، قبایل بدوی و وحشی آریایی را به سه گروه خیالی ماد، پارس و پارت تقسیم، و هر کدام را به میل خود، در گوشه ای از ایران امروزی جای داده و همه مردم امروزی ایران را از نسل آنها و آریایی معرفی میکنند. این گروه بندی کاملا جعلی میباشد و آریایی ها یا پارسها فقط همان ده طایفه بودند که در انشان سکونت گزیدند. کردها نیز بخشی از آن ده طایفه بودند که بعدها به جاهای دیگر پخش شدند.

پان فارسها که همیشه، بدون ارایه مدرکی، به دروغ کردها را فرزندان مادها معرفی میکردند، در حالی که تا ۱۰۰ سال بیش در آذربایجان اصلا کردی وجود نداشت، حالا از ۱۰ سال پیش برای قبضه کردن سرزمین ترکمنها، نقشه پلید دیگری را اجرا میکنند. طبق اسناد معتبر تاریخی، شاه عباس کبیر در قرن ۱۶ میلادی، چند طایفه بدوی و کوچ نشین کرد را از کوههای بین سردشت و سلیمانیه، به خراسان کوچاند، و حتی در تمام کتب تاریخی پان فارسها هم به آن اشاره شده است. ولی حالا پان فارس ها با بیشرمی تمام که مختص خودشان است، این کردهای مهاجر را به “پارتها ” منتسب میکنند و تلاش میکنند برای آنها در شمال خراسان ریشه چند هزار ساله جعل کرده و آنها را بازماندگان پارتها معرفی بکنند. و برای جا انداختن این دروغ بزرگ، و اثبات سکونت دروغین چند هزار ساله کردها در ترکمن صحرا، تازگی ها کتابی چهار جلدی را با بودجه آستان قدس رضوی در مشهد چاپ کرده اند که مثل دیگر نوشته های پان فارسها پر از دروغ میباشد. این تنها نمونه کوچکی از تحریفات و جعلیات شوینیسم فارس در ایران میباشد. و نوشتجات پان فارسها و اربابان خارجی شان در باره مادها هم عین مسئله بالا کلا جعلیات میباشد.

بر خلاف نوشتجات پوچ پان فارسها، مادها یک قبیله، آنهم به اصطلاح آریایی نبودند، بلکه اتحادیه بزرگی بودند متشکل ازدهها قوم و قبیله، و همه اقوام ترک ـ آلتائی بودند.

در باره هویت مادها سه نظریه مختلف وجود دارد:

۱- عده ای قلیلی که از روی تعصب و فقط بخاطر مسایل سیاسی و مشروعیت دادن به حاکمیت اقلیت فارس در ایران و توجیه سلطه آنها بر آذربایجان، مادها را آریایی قلمداد میکنند. سرکرده این گروه “گیریشمن” است که در مقدمه اصل کتاب پر از جعل “تاریخ ایران از آغاز تا اسلام” که به انگلیسی میباشد، اعتراف کرده است که، آن کتاب را با سفارش مرکز ایرانشناسی وزارت خارجه دولت انگلیس نوشته است. بعدها در ایران نیز دهها مزدور و جیره خور، مثل پیرنیا، مشکور، محجوب، زرین کوب، ورجاوند، بیات و… گفته های پوچ و بی ارزش گیریشمن را، که بیشتر شبیه افسانه های شاهنامه است، را تکرار کرده اند و در مدارس ایران نیز این نظریه کاملا جعلی تدریس میشود. نوشتجات این گروه که کاملا بدون سند و مدرک میباشد، در بین عالمین تاریخدان اصلا جدی گرفته نمیشود.

۲- گروهی که مادها را اتحادیه ای متشکل از اقوام آلتایی (ترک) و هندوایرانی معرفی میکنند، اکثریت آنها تاریخنویسان روسی و در خدمت منافع استیلاگرانه دولت روس بودند. این گروه نیز همان اهداف سیاسی گروه اول را دنبال میکنند، ولی برای پوشاندن اهداف سیاسی شان و گرفتن ظاهر بیطرفانه، اجبارأ به گوشه ای از حقایق راجع به ماد، اشاره کرده اند. از معروفترین افراد این گروه، “دیاکونوف”، “ریچارد فرای” و … میباشند. این گروه عقیده دارند که ساکنین بومی آذربایجان و اکثریت عمده جمعیت ماد، همان اقوام آسیانی، آلتائی( اجداد ترکان) بودند ولی حاکمیت دست آریایی های تازه آمده بود. البته این گروه نوشته هایشان ضد و نقیض و غیر قابل اثبات میباشد. چون به تاریخ قبل از تشکیل امپراطوری ماد و لوحه های آشوری و بابلی و … اصلا توجه نکرده اند.

۳- گروه سوم که، مادها را کاملا تورانیی – ترک معرفی میکنند. محققین این گروه، کلا افراد بیطرف و عالمینی بودند که، فقط بخاطر خدمت به علم تاریخ و روشن کردن زوایای تاریک تاریخ بشریت دست به تحقیق در باره تاریخ ماد زده اند، و آنها علاوه بر اینکه وابسته به هیچ مراکز قدرتی نبودند، بلکه مورد خشم آن مراکز نیز بودند، تا جائیکه بعضی از آنان، مثل “پروفسور مار” جانش را فدای حقیقت گویی کرد. از محققین مشهور این گروه، ” ژان اوپرت”فرانسوی، “آکادئمیک مار” روسی و غیره میباشد. این عده با استناد به صدها لوحه آشوری، بابلی و اورارتوئی، وجود زبان مخصوصی بنام “زبان مادی” را رد کرده و اثبات کرده اند که، امپراطوری ماد را همان اقوام آلتایی (قوتتی، لولوبی، هوری، سابیر، توروک و … ) که در مدت حداقل ۴۰۰۰ در آنجا زیسته و بیش از هزار سال در مقابل تجاوزات آشوریان با آنها جنگیده و پایدار مانده بودند، تاسیس کردند، و زبان اداری آنها همان زبان ایلامی که نزدیک به زبان آنها بود، میباشد. ( تاریخ دیرین ترکان ایران، ص ۴۹۶ ).

۴- محققینی که به وجود امپراتوری به نام “ماد” عقیده نداشته و معتقدند که امپراطوری که با نام “امپراطوری ماد” معرفی میشود، همان دولت کهنسال ” ماننا ” میباشد.
آقای “پورپیرار”، محقق و نویسنده سری کتابهای تاریخی “تاملی در بنیان تاریخ ایران” عقیده دارند که، چیزی به نام امپراتوری ماد وجود خارجی نداشته است، و امپراتوری که از آن با نام ” ماد” یاد میکنند، همان دولت ماننا میباشد. ایشان مینویسند: “….و تردید ندارم که از قوم ماد تاکنون حتی به قدر یک دکمه ی لباس و یا نعل اسب اشیاء و اسناد باستانی، در همدان و هیچ کجای دیگر به دست نیامده و ذکر نام این قوم احتمالا ناشی از بد خوانی عمدی نام ماننایی هاست، در اسناد بین النهرین به صورت ماندی ها هم آمده است، چندان که اینک به یقین کامل می توان مدعی شد که تمام ادعاها درباره قوم ماد جعل مطلق و در واقع بافتن آستری مناسب، برای لباس ظاهرا فاخر هخامنشیان است. زیرا بدون افسانه های مادی، کورش بدون پدر بزرگ، بدون همسر، بدون جنگل بان پرورش دهنده و بدون گنجینه های همدان می ماند و قصه کودکانه ظهور کورش از پاسارگاد و پارس، بدون مقدمه های سرگرم کننده آغاز می شد.”

با توجه به این حقیقت که هیچ اثر تاریخی که بشود اسم “مادی” بر آن گذاشت، تا حال پیدا نشده است، و تمام آثار پیدا شده مربوط به دوران ماد ، مربوط به هنر و صنعت ماننا میباشد. تائیدی بر صحت این نظریه میباشد.
دلایل کسانی که بنا به علایق آریاگری شان، سعی میکنند که مادها را آریایی معرفی کنند، آنقدر مسخره و بی اساس است که معلومات تاریخی، صداقت و بی طرفی آنان را شدیدا زیر سوال برده و مغرض و اجیر بودن آنان را بر همه ثابت میکند. یکی از این به اصطلاح تاریخنویسان “گیریشمن” یهودی میباشد، که با اعتراف به این حقیقت که، تا قرن ۷ ق . م هیچ اثری از آریاییها در ماد مرکزی وجود نداشت ( تاریخ ماد، ص ۱۴۶ ) ولی بدون ارائه مدرکی با تناقض گویی های زیاد ماد ها را آریایی معرفی کرده و هیچ توضیحی هم نمیدهد که، آن جمعیت عظیم بومی ماد مرکزی (قوتتی-لولوبی ه، سابیر ها و دیگر التصاقی زبان ها ) که اسناد تاریخی، در همان زمان، از مبارزه بی امان آنها با تجاوزگران آشوری خبر میدهند، چه شدند؟ آیا آنها چطور یکدفعه ناپدید شدند تا اقوام چند هزار نفره بدوی آریایی بتوانند با آن سرعت ناگهانی در سرزمین آنان امپراتوری تشکیل بدهند؟

یکی دیگر از این تاریخ سرایان هذیان گو، “پراشئک” تاریخ نویس چکی میباشد که ماد ها را بدون ارائه هیچ سند تاریخی، فقط با استناد به اینکه مناطق ماد مرکزی امروزه فارس نشین هستند پس مادها هم هندوایرانی بودند، ( تاریخ دیرین ترکان ایران، ص ۳۹۷) البته این به اصطلاح تاریخ نویس ، اطلاعات غلط خود را راجع به ترکیب ائتنیکی امروزی سرزمین ماد مرکزی ( زنجان، قزوین، همدان و …) را از منابع رسمی دولت شوینیستی فارس تهیه کرده است، ولی بر خلاف این جعلیات ساکنین این مناطق همیشه ترک ها بودند و امروزه نیز اکثریت مطلق جمعیت آنجا ها ترک هستند و فارس و کرد زبان ها از ۷۰ سال پیش به اینور به آنجاها کوچانده شده اند. حالا به فرض محال اگر هم این آمار دولتی صحیح بودند و فرضیه این تاریخنویس، آریاپرست مغرض، با استناد به آن آمار جعلی، درست بود، باید با این نوع نتیجه گیری، قبول کرد که مناطق صدرصد ترکی آذربایجان، مثل تبریز و… ، در طول تاریخ ترک نشین بودند، ولی این به اصطلاح تاریخ نویسان مزدور و مغرض در آنجا نظریه و نوع نتیجه گیری شان یکدفعه تغییر کرده و اعلام می کنند که زبان آنها بعدها عوض شده است. همه این تاریخ نویسان در یک چیز مشترک هستند آنهم ترک ستیزی میباشد که قدرتهای مهم امروزی ( روسیه ، اروپا ، چین و غیره ) به علل سیاسی آن را ترویج میدهند و در این میان حاکمیت های شوینیستی فارس در ایران، پشتون/تاجیک در افغانستان و کردهای بدوی تازه از کوه پایین آمده و غیره، آلت دست، نوکران ناچیز و مجری برنامه های ضد ترکی آن قدرتهای ترک ستیز میباشند و خودشان به تنهایی جرات و قدرت دشمنی با ترکها را هیچوقت نداشته و ندارند.

لازم به ذکر است که، هم تاریخ دانان اروپائی و هم روسی با وجود احساسات ضد ترکی شان، همگی به این حقیقت اعتراف کرده اند که، آریائی ها به هنگام مهاجرت به فلات ایران، موفق به نفوذ به آذربایجان نشدند. حتی
“گیریشمن” پدر تاریخ جعلی فارس ها، در کتاب “تاریخ ایران از آغاز تا اسلام” تمام مناطقی را که آریائی ها در آن سکونت گزیده بودند، تک تک نام برده و هیچکدام آن مناطق داخل ماد – ماننا نبودند. ولی او در چند صفحه بعد در همان کتاب، در تناقض با نوشته چند صفحه پیش خودش، بدون ارایه حتی یک مدرک، امپراطوری ماد را آریائی معرفی میکند. ( تاریخ دیرین ترکان ایران، ذهتابی ص ۴۵۸ )

لازم به ذکر است که در جشنهای کذایی ۲۵۰۰ ساله نیز در سال ۱۳۵۰، پان فارسها فقط به خاطر آنکه امپراطوری ماد، آریایی نبود، روی آن خط کشیده و تاریخ آریایی ها را از هخامنشیان شروع کردند و یادی از مادها نکردند.
تاریخ نویسان فارس و اربابانشان، در روز روشن در مقابل چشمهای ما وجود بیش از ۳۰ میلیون ترک در ایران را کاملأ انکار میکنند، پس نمیتوانند در نوشتن تاریخ چند هزار سال پیش که از چشم ما دور است، صداقت داشته باشند، لذا نوشته های آنان افسانه ای بیش نیست. اقوامی که طبق افسانه های شاهنامه خودشان، هنگام آمدن به ایران، اقوامی کاملا وحشی بودند که بدنشان را با یک تکه پوست پوشانده بودند، و به مرور زمان، لباس پوشیدن، غذا پختن، خواندن و نوشتن و دیگر مظاهر تمدن را از دیوها ( ایلامیان، مادها و … ، یعنی بومیان ایران کنونی ) یاد گرفتند، ( تاریخ دیرین ترکان ایران،ص ۴۰۴) البته که همچون اقوام وحشی نمیتوانستند امپراطوری متمدن ماد را تاسیس کنند، و یا جام زرین ماننایی را که شاهکار هنر بشریت میباشد بسازند ( مراجعه کنید به بخش پیشدادیان در شاهنامه).

اهداف سیاسی این گروه از جعل تاریخ را خلاصه وار اینطور میشود ذکر کرد:

۱- مشروعیت تاریخی بخشیدن به عنصر بدوی به اصطلاح آریایی در ایران
۲- مشروعیت بخشیدن و تقویت حاکمیت کاملا دست نشانده فارس در ایران
۳- از بین بردن هویت تاریخی ترکان در ایران و آسیمیله کردنشان در قوم کذایی فارس
۴- صاحب خانه قلمداد کردن قوم فارس و توجیه ستم ملی و اقتصادی بر علیه ترکان
۵- نابودی شعور ملی ترکی در بین ترکان ایران

یکی از کتابهای جامع در باره مادها، کتاب “تاریخ ماد” به قلم “م . دیاکونوف” روسی میباشد که در زمان دیکتاتوری کومونیسم نوشته شده است و به فارسی نیز ترجمه شده است. با توجه به دشمنی دیرینه روس ها با عنصر ترک ( دولت روسها بر ویرانه های دولت های ترک و در سرزمین های تاریخی ترکها بنا شده است، سرزمینهای آلتین اردو، گوک ترک ها، خزر و…) که همیشه جزوی از سیاست دول روس چه در زمان تزارها، کمونیستها و حالا میباشد لذا تاریخدانان روسی اگر هم دچار احساسات ضد ترکی نباشند، آن آزادی عمل لازم را نداشته و ندارند تا حقایق را بازگو کنند. و به وقایع تاریخی از زاویه دید منافع ملی روس نگاه میکنند.

“دیاکونوف” با توجه به شرایط سخت دیکتاتوری شوروی سابق در نوشته هایش کاملا جانب احتیاط را نگه داشته تا به سرنوشت سیاه تاریخدان و دانشمند بزرگ “آکادئمیک مار” ( که به علت تحقیقات گرانقدرش در باره تاریخ سومر و ماد و اثبات این حقیقت که آنان اجداد ترکان امروزی بودند، از طرف استالین به سیبری تبعید و در آنجا مرد ) گرفتار نشود. در زمانی که “دیاکونوف” تاریخ ماد را می نوشت، در صورت کوچکترین اشاره به تاریخ ترکه، با بر چسب پان ترکیسم به سیبری تبعید میشد. لذا “م . دیاکونوف” کتابش پراز تناقض گویی بوده و به صورت های مختلف میشود آنرا تفسیر کرد ولی با وجود آن اطلاعات زیادی را راجع به ساکنین ماننا – ماد به ما میدهد.

“آکادئمیک مار” زبان شناس و تاریخدان مشهور روسی، کسی است که عمیقترین و علمی ترین تحقیقات را در مورد مادها انجام داد. او با تحقیقات خود به این نتیجه رسید که تحقیقات “اوپرت”، علمی ترین و صحیح ترین اطلاعات را در باره مادها داده بود، لذا تحقیقات خود را بر مبنای یافته ها “اوپرت” قرار داد و آنها را تکمیل کرد. او به این نتیجه رسید که زبان رسمی و رایج در ماد همان زبان ایلامی بود و او از جمله اسناد پیدا شده در آذربایجان به زبان ایلامی، همچنین کتیبه های هخامنشی به زبان ایلامی در ماد را نشان هایی از این حقیقت می دانست.

به عقیده “آکادئمیک مار” کتیبه داریوش در خاک ماد (بیستون، جزوی از خاک ماد بود ) که به سه زبان نوشته شده، زبان ایلامی در آن کتیبه، همان زبان رسمی امپراطوری ماد بود. با توجه به اینکه، ماد مهمترین مملکت امپراطوری هخامنشیان بود، لذا تصور اینکه دولتی اشغالگر در خاک سرزمین اشغال شده کتیبه ای بنویساند، و در آن چیزی به زبان دولتی آن سرزمین آن نوشته نشود، منطقأ قابل قبول نیست. ( تاریخ دیرین ترکان ایران، ص ۴۹۶، ذهتابی ) زبان ایلامی خویشاوند و خیلی نزدیک به زبان قوتتی ها، توروک ها، سابیر ها، هوریها و … ساکن ماننا و ماد مرکزی بود، و رسمیت زبان ایلامی در امپراطوری ماد، آلتائی – ترکی بودن آن امپراطوری را ثابت میکند

[پاسخ]