دموکراسی می گوید : رفیق حرفت را خودت بزن ،نانت را من می خورم!

مارکسیسم می گوید: نانت را خودت بخور ، حرفت را من می زنم!

فاشیسم می گوید : نانت را من میخورم ، حرفت را هم من می زنم ، تو فقط برای من کف بزن!



اسلام حقیقی می گوید: نانت را خودت بخور ، حرفت را هم خودت بزن ، من برای اینم که به حق برسی!

اسلام دروغین می گوید:تو نانت را بیاور بده به ما،ما قسمتی از آن را جلویت می اندازیم و تو حرف بزن ... اما حرفی را که ما می گوییم!

مجموعه آثار 35 - آثار گونه‌گون - بخش شناخت اسلام ص 88

دعوت‏ ها
ليبراليسم سرمايه‏ داري (نمونه‏ هاي بارزش دموکراسي‏ هاي غربي که بر آزادي فکر و کار و اقتصاد فردي استوار است) مي‏گويد:
«برادر! حرفت را خودت بزن، نانت را من مي‏خورم».
مارکسيسم بر عکس مي‏گويد:
«رفيق! نانت را خودت بخور، حرفت را من مي‏زنم».
فاشيسم مي‏گويد:
«نانت را من مي‏خورم، حرفت را هم من مي‏زنم، تو فقط براي من کف بزن»!
اما
«نانت را خودت بخور، حرفت را خودت بزن، من براي اينم تا اين دو حق براي تو باشد».
من آنچه را حق مي‏دانم بر تو تحميل نمي‏کنم، من خود را نمونه مي‏سازم تا بتواني سرمشق گيري
(فرق حکومت و امامت)؛ لتکونوا شهداء علي‏ الناس و يکون‏الرسول عليکم شهيدا.
آيا به راستي علي اين چنين سخن نمي‏گويد؟
فلسفه زمامداري ‏اش را مي‏گويد:
و آزادي فردي‏ اش را: لاتکن عبد غيرک، جعلک‏ الله حراً
***
ما در برابر سه دعوت:
اسلام، مارکسيسم و مدرنيسم
سه راهي که در پيش روي ما کشيده ‏اند
اسلامي که جمود، سازش و توجيه وضع موجود و تقديس سرمايه‏ داري را دربردارد،
اسلامي که مي‏کوشد تا براي جواز ورود و بقايش در اين عصر، خود را مدرنيزه کند،
اسلامي که با بينش رايج و آلامد مارکسيسم جديد دنياي سوم مونتاژ شده است،
و اسلامي که به عنوان يک ايدئولوژي، نيروي ايمان را به انقلاب و اعتقاد را به ايدئولوژي
و دگم‏ ها را به آرمان‏ها بدل مي‏کند و اتصال تاريخي مي‏دهد و تکيه گاه و غناي معنوي و خودآگاهي انساني.
مارکسيسم که از آغاز حرکت ملت ما در برابر استعمار خارجي و استبداد و جمود داخلي براي نجات،
از او سه خاطره خيانت و خنجر زدن از پشت را در حياتي‏ ترين لحظه‏ هاي رهايي داريم
و اساساً خود را به عنوان نوعي مدرنيسم خارجي در برابر همه ارزش‏ ها و سنت‏ ها و پيوند‏ها
و شخصيت معنوي و تاريخي، قرار داد و نه نجات ما و مقدسات ما که تحميل خويش به جبر بر ما بوده است
و در نهايت وجه‏ المصالحه شدن و مدرنيسم که از آغاز پيام استعمار براي مسخ شدن
و پوچ شدن و رام شدن در برابر سلطه او بوده است.
***
شریعتی - مجموعه آثار 35 - آثار گونه‌گون - بخش شناخت اسلام ص 89