دنیای این روزای من

دنیای این روزای من هم قد تن پوشم شده

انقدر دورم از تو که دنیا فراموشم شده

دنیای این روزای من درگیر تنهاییم شده

تنها مدارا می کنیم دنیا عجب جایی شده

هر شب تو رویای خودم آغوشتو تن می کنم

آینده ی این خونه رو با شمع روشن می کنم

هر شب تو رویای خودم آغوشتو تن می کنم

آینده ی این خونه رو با شمع روشن می کنم

در حسرت فردای تو تقویممو پر می کنم

هر روز این تنهاییو فردا تصور می کنم

هم سنگ این روزای من حتی شبم تاریک نیست

اینجا به جز دوری تو چیزی به من نزدیک نیست

هر شب تو رویای خودم آغوشتو تن می کنم

آینده ی این خونه رو با شمع روشن می کنم

هر شب تو رویای خودم آغوشتو تن می کنم

آینده ی این خونه رو با شمع روشن می کنم

دنیای این روزای من همقد تن پوشم شده

انقدر دورم از تو که دنیا فراموشم شده

دنیای این روزای من درگیر تنهاییم شده

تنها مدارا می کنیم دنیا عجب جایی شده

**********************

_________________

امضا

چه دعایی کنمت بهتر از این که خدا پنجره ای رو به اطاقت باشد

خاطرات گمشده فریدون آسرایی


بگو سرگرم چی بودی که اینقد ساکتو سردی

خودت آرامشم بودی خودت دلواپسم کردی

ته قلبت هنوز باید یه احساسی به من باشه

چقد باید بمونم تا یکی مثل تو پیدا شه

تو روز  و روزگار من بی تو روزای شادی نیست

تو دنیایی منی اما به دنیا اعتمادی نیست

سلام ای ناله بارون
سلام ای چشمای گریون
سلام  روزهای تلخ
هنوزم دوسش دارم
سلام ای بفض تو سینه
سلام ای اه آیینه
سلام شب های دل کندن
هنوز هم ودستش دارم

نمیدونی تو این روزا چقد حالم پریشونه
دلم با رفتنت تنگو دلم با بودنت خونه
خرابه حال من بی تو نمیتونم که بهتر شم
تو دستای تو گل کردم بزار با گریه پرپر شم
ای بی نشونم تو این خزون

منو از خودت بدون

یه بی نشونم تو این خزون یه بیقرارم یه نیمه جون

منو از خودت بدون

سلام ای ناله ی بارون سلام ای چشمای گریون سلام روزهای تلخ من هنوزم دوستش دارم

سلام ای بغض تو سینه سلام ای آه آیینه سلام شب های دل کندن هنوز هم دوسش دارم

_________________

امضا

چه دعایی کنمت بهتر از این که خدا پنجره ای رو به اطاقت باشد

این شعرو با دل بخون دیوونش میشی .تو پرانتزارم بیشتر  توجه کن

متن آهنگ لب دریا داریوش

عصر ما عصر فریبه ، عصر اسمهای غریبه

عصر پژمردن گلدون ، (چترهای سیاه تو بارون)

شهر ما سرش شلوغه ، وعدهاش همه دروغه
(قفسها پر پرنده، لبهای بدون خنده)

چشمها خونه ی سواله ، (مهربون شدن محاله)

نه برای عشق میلی ، نه کسی به فکر لیلی

کاش توی قحطی شقایق ، بشینیم توی یه قایق

بزنیم دلو به دریا ، منو تو تنهای تنها

اونقده میریم که ساحل ، از منو تو بشه غافل

قایق رو با هم میرونیم ، اونجا تا ابد میمونیم


(جایی که نه اسمونش ، نه صدای مردومونش

نه غمش نه جنب وجوشش ، نه گلای گل فروشش

مثل اینجا اهنی نیست)


پس ببین یادت بمون ه کسی هم اینو ندونه
، زنده بودیم اگه فردا، وعده ی م(ا لبه دریا.)

_________________

امضا

چه دعایی کنمت بهتر از این که خدا پنجره ای رو به اطاقت باشد

ممنون من اهنگ فریدونو کامل نشنیده بودم اما الان بیشتر از قبل دوسش دارم چوون خیلی زیباست.
یه دنیا ممنون

_________________

امضا

حسادت نکن .....اینکه بعد از تو بغل کرده ام ....زانوی غم است.

تاریخ مرگ و ماتم است
تقوم کهنه روی میز
هر برگ آن را پاره کن
میانه شعله ها بریز
باید قلم گرفت به دست
تقویم تازه ای نوشت ، باید تن نداد و رفت
به جستجوی سرنوشت

هر برگ این تقویم درد
روز دروغ و شیون است
تاریخ ما ، حضور ما
در دست تو ، دست من است
بر ما هر آنچه که گذشت
تاریخ ما نبود و نیست
آغاز ما ، عمر زمین
با خلقت دنیا یکیست

تا کی به فکر معجزه
در انتظار حادثه
سوار سرنوشت تویی
پشت غبار حادثه
تا کی به ظلمت گم شدن
جادو شدن ، زانو زدن
خدا ندارد احتیاج
به نذر تو ، نیاز من

تقویم درد و تفرقه
ما رو به عصر سنگ برد
این قوم در خود گم شده
از ذات خود شکست خورد
این کهنه تقویم غریب
تکراره تاریخه عزاست
بی ابتدا و انتهاست
نگو که شرح حال ماست

باید جهان را تازه دید
رفت و به فرداها رسید
برای یک آغاز نو
نباید انتظار کشید
به اعتماد دست هم
باید گرفت از نو قلم
دوباره خط زد و نوشت
از ابتدا قدم قدم

تاریخ مرگ و ماتم است
این کهنه تقویم غم است
بی ترس دوزخ یا بهشت
از زندگی باید نوشت

_________________

امضا

اینک آزادی مرا می خواند که بغض ها و غصه های دیرینه ام را تسکین دهد. از زندان هزار درد و عذاب، نجاتم دهد و شور و وجدی که سال هاست در پی آن هستم را نصیبم کند...‏(مجید توکلی)

دوباره میسازمت وطن  /  اگر چه با خشت جان خویش / ستون به سقف تو میزنم / اگر چه با استخوان خویش / دوباره میبویم از تو گل / به میل نسل جوان تو / دوباره میشویم از تو خون / به سیل اشک روان خویش /
اگر چه صد ساله مرده ام / بگور خود خواهم ایستاد / که برکنم قلب اهرمن / به نعره آنچنان خویش / اگر چه پیرم ولی هنوز / مجال تعلیم اگر بود / جوانی آغاز میکنم / کنار نوباوگان خویش / (داریوش)


                                                                      
                                                                                        جاوید باد ایران

چی بگم مثه عشق تو باشه
چی بنویسم مثه تو باشه
چی بگم مثه عشق تو باشه
چی بنویسم مثه تو باشه
جمله ای نیست واسه اسم تو
آرزومه بگیرم دستاتو
چی بگم مثه قلب تو باشه
چی بنویسم مثه تو باشه
تو که مهربونی عشق من
تویی همه دنیای من
بسته به تو عمر و وجود من
بگو با منی همیشه خوب من
بگو منو دوسم داری
بگو واسم میمیری
بگو همیشه هر کجا دستامو میگیری
بگو دوسم دارمی
بگو بگو واسه همیشه
بگو هیچ وقت دلت ازم دلگیر نمیشه
بگو منو دوسم داری
بگو واسم میمیری
بگو همیشه هر کجا دستامو میگیری
بگو دوسم دارمی
بگو بگو واسه همیشه
بگو هیچ وقت دلت ازم دلگیر نمیشه
اشکامو    اشکامو
دست دست دستامو میگیری
چی بگم مثه قلب تو باشه
چی بنویسم مثه تو باشه
تو که مهربونی عشق من
تویی همه دنیای من
بسته به تو عمر و وجود من
بگو با منی همیشه خوب من

حمید اصغری

_________________

امضا

حسادت نکن .....اینکه بعد از تو بغل کرده ام ....زانوی غم است.

این پرنده مهاجر  همیشه عاشق پرواز  حالا با بالی شکسته  میخونه چه غمگین آواز   توی هجرت جمعی  دست بی رحم یه صیاد  اونو از جفتش جدا کرد  با تنهائی آشناکرد  نجوای دو جفت عاشق  روی شاخه های تنها  شعری عاشقانه بود  صدای قشنگ بالش  توی فضای بیکرانه  بهترین ترانه بود  حالا تنها حالا خسته  با دلی از غم شکسته  بی صدا تر از همیشه با خودش تنها نشسته  با صدای غم گرفتش   شعر تنهای میخونه  سوز غمگین صداشو  اونیکه تنهاست میدونه                     بیاد کورش یغمائی که با آوایش نگاه فاتحانه "میشل" را لمس کردم.

_________________

امضا

همي گويم و گفته ام بارها / بود كيش من مهر دلدارها  
                                  پرستش به مستيست در كيش مهر / برون اند زين حلقه هوشيارها
                                                                                

فقط تو نیستی که منو شکستی
فقط تو نیستی که باهام نموندی

تو این شب و روزای بی هیاهو
فقط تو نیستی که منو سوزوندی

من همیشه به هرکی دل سپردم
همش فقط یه خاطره برام موند

این همه تنها شدن و شکستن
منو دیگه از هرچی عشقه ترسوند

فقط تو نیستی که شبونه رفتی
فقط تو نیستی که دروغ می گفتی

نمی دونم شاید یه روز که دور نیست
تو هم به حال و روز من بیفتی

انگار که سرنوشت من همینه
من از تو هیچ گلایه ای ندارم

حتماًخودم مقصرم عزیزم
یه عمریه همیشه بی قرارم

من همیشه به هرکی دل سپردم
ازش فقط یه خاطره برام موند

این همه تنها شدن و شکستن
منو دیگه از هرچی عشقه ترسوند

فقط تو نیستی که شبونه رفتی
فقط تو نیستی که دروغ می گفتی

نمی دونم شاید یه روز که دور نیست
تو هم به حال و روز من بیفتی

فقط تو نیستی که شبونه رفتی
فقط تو نیستی که دروغ می گفتی

نمی دونم شاید یه روز که دور نیست
تو هم به حال و روز من بیفتی

من همیشه به هرکی دل سپردم
ازش فقط یه خاطره برام موند

این همه تنها شدن و شکستن
منو دیگه از هرچی عشقه ترسوند

فقط تو نیستی که شبونه رفتی
فقط تو نیستی که دروغ می گفتی

نمی دونم شاید یه روز که دور نیست
تو هم به حال و روز من بیفتی

هلن

_________________

امضا

اینک آزادی مرا می خواند که بغض ها و غصه های دیرینه ام را تسکین دهد. از زندان هزار درد و عذاب، نجاتم دهد و شور و وجدی که سال هاست در پی آن هستم را نصیبم کند...‏(مجید توکلی)

دوباره میسازمت وطن  /  اگر چه با خشت جان خویش / ستون به سقف تو میزنم / اگر چه با استخوان خویش / دوباره میبویم از تو گل / به میل نسل جوان تو / دوباره میشویم از تو خون / به سیل اشک روان خویش /
اگر چه صد ساله مرده ام / بگور خود خواهم ایستاد / که برکنم قلب اهرمن / به نعره آنچنان خویش / اگر چه پیرم ولی هنوز / مجال تعلیم اگر بود / جوانی آغاز میکنم / کنار نوباوگان خویش / (داریوش)


                                                                      
                                                                                        جاوید باد ایران

ای پرنده مهاجر
سفرت سلامت اما
به کجامیری عزیزم قفسه تموم دنیا
روی شاخه های دوری چه خوشی داره صبوری
وقتی خورشیدی نباشه تا همیشه سوت و کوری
میگذره روزای عمرت توی جاده های خلوت
تا بخوای بر گردی خونه گم میشی تو باغ غربت
واسه ما فرقی نداره هر جا باشیم شب نشینیم
دلخوشیم به این که شاید سحرو یه روز ببینیم
آخرش یه روزی هجرت در خونتو میکوبه
تازه اون لحظه میفهمی همه آسمون غروبه

آخرش یه روزی هجرت در خونتو میکوبه
تازه اون لحظه میفهمی همه آسمون غروبه

میگذره روزای عمرت توی جاده های خلوت
تا بخوای بر گردی خونه گم میشی تو باغ غربت
واسه ما فرقی نداره هر جا باشیم شب نشینیم
دلخوشیم به این که شاید سحرو یه روز ببینیم
آخرش یه روزی هجرت در خونتو میکوبه
تازه اون لحظه میفهمی همه آسمون غروبه

آخرش یه روزی هجرت در خونتو میکوبه
تازه اون لحظه میفهمی همه آسمون غروبه

_________________

امضا

چیست این سقف بلند ساده بسیار نقش . . . ؟!

چیکه چیکه   قطره قطره  بارونه بارونه

چی بگم از این دنیایه دیوونه دیوونه

بی تو خورشید پشت ابرا پنهوونه پنهوونه

تو که نیستی قطره قطره می باره می باره

یکی نیست این ابرا رو از آسمون برداره

هلن

بی تو هر لحظه پر از انتظاره......

با تو عشق آسونه با تو عاشقی فراونه

وقتی با منی نورو روشنی پر میگیره توی خونه

عشق آسونه عاشقی فراونه

وقتی با منی نورو روشنی پر میگیره توی خونه

عشق آسونه عاشقی فراونه.....

اگه رفته سفر برو به سلامت

دیگه نبودن تو شده برام یک عادت

ولی می ترسم که برم از یادت

من بمونمو تنهایی هااااااااااا......

چیکه چیکه قطره قطره بارونه بارونه

چی بگم از این دنیایه دیوونه دیوونه

بی تو خورشید پشت ابرا پنهوونه پنهونه

تو که نیستی قطره قطره میباره میباره

یکی نیست این ابرا رو از آسمون برداره

بی تو هر لحظه پر از انتظاره......

(چیکه چیکه    چیکه چیکه)

(چیکه چیکه    چیکه چیکه)

(چیکه چیکه    چیکه چیکه)

(چیکه چیکه     قطره قطره)

        (بارونه   بارونه)

چیکه چیکه   قطره قطره  بارونه بارونه

چی بگم از این دنیایه دیوونه دیوونه

بی تو خورشید پشت ابرا پنهوونه پنهوونه

تو که نیستی قطره قطره می باره می باره

یکی نیست این ابرا رو از آسمون برداره

بی تو هر لحظه پر از انتظاره......

با تو عشق آسونه با تو عاشقی فراونه

وقتی با منی نورو روشنی پر میگیره توی خونه

عشق آسونه عاشقی فراونه

وقتی با منی نورو روشنی پر میگیره توی خونه

عشق آسونه عاشقی فراونه.....

_________________

امضا

اینک آزادی مرا می خواند که بغض ها و غصه های دیرینه ام را تسکین دهد. از زندان هزار درد و عذاب، نجاتم دهد و شور و وجدی که سال هاست در پی آن هستم را نصیبم کند...‏(مجید توکلی)

دوباره میسازمت وطن  /  اگر چه با خشت جان خویش / ستون به سقف تو میزنم / اگر چه با استخوان خویش / دوباره میبویم از تو گل / به میل نسل جوان تو / دوباره میشویم از تو خون / به سیل اشک روان خویش /
اگر چه صد ساله مرده ام / بگور خود خواهم ایستاد / که برکنم قلب اهرمن / به نعره آنچنان خویش / اگر چه پیرم ولی هنوز / مجال تعلیم اگر بود / جوانی آغاز میکنم / کنار نوباوگان خویش / (داریوش)


                                                                      
                                                                                        جاوید باد ایران

_________________

امضا

مشت می کوبم بر در- پنجه می سايم بر پنجره ها - من دچار خفقانم خفقان - من به تنگ آمده ام از همه چيز - بگذاريد هواري بزنم - هان با شما هستم درها را باز کنيد - من به دنبال فضايي می گردم - لب بامی، سر کوهی، دل صحرايي
که در آنجا نفسی تازه کنم - می خواهم فرياد بلند ی بکشم - که صدايم به شما هم برسد - من هوارم را سر خواهم داد - چاره درد مرا بايد اين داد کند - از شما خفته چند - چه کسی می آيد با من فرياد کند؟
ای خشم به جان تاخته ، طوفان شرر شو ای بغض پر انداخته ، فریاد خطر شو ای روی بر افروخته، خود پرچم ره باش ای مشت بر افراخته ، افراخته تر شو ای حافظ جان وطن از خانه برون آی از خانه برون چیست؟ کز خویش به در شو
گر شعله فروریزد، بشتاب و میندیش ور تیغ فروبارد ، ای سینه سپر شو خاک پدران است که دست دگران است هان ای پسرم خانه نگه دار پدر شو دیوار مصیبتکده حوصله بشکن شرم آیدم از اینهمه صبر تو ظفر شو
تا خود جگر روبهکان را بدرانی چون شیر در این بیشه سرپای جگر شو فریاد به فریاد بیفزای که وقت است در یک نفس تازه اثر باز اثر شو ایرانی آزاده جهان چشم به راه است ایران کهن در خطر افتاده خبر شو
مشتی خس و خارند به یک شعله بسوزان بر ظلمت این شام سیه فام سحر شو

وطن ازهمایون شجریان

وطن! وطن! نظر فکن به من که من
به هر کجا، غریب‌وار که زیر آسمان دیگری غنوده‌ام
همیشه با تو بوده‌ام همیشه با تو بوده‌ام

اگر که حال پرسی‌ام تو نیک می‌شناسی‌ام
من از درون قصه‌ها و غصه‌ها برآمدم
چه غمگنانه سال‌ها که بال‌ها زدم به روی بحر بی‌کناره‌ات
که در خروش آمدی به جنب و جوش آمدی

به اوج رفت موج‌های تو
که یاد باد اوج‌های تو
کنون اگر ز خنجری میان کتف خسته‌ام
اگر که ایستاده‌ام و یا ز پا فتاده‌ام
برای تو، به راه تو شکسته‌ام

سپاه عشق در پی است
شرار و شور کارساز با وی است
دریچه‌های قلب باز کن
سرود شب شکاف آن ز چار سوی این جهان
کنون به گوش می‌رسد
من این سرود ناشنیده را به خون خود سروده‌ام

وطن! وطن! تو سبز جاودان بمان که من
پرنده‌ای مهاجرم که از فراز باغ باصفای تو
به دوردست مه‌گرفته پر گشوده‌ام


دوستان به نظرمن اگر این تصنیف رو نشنوین ضرر کردین مخصوصا ریمیکسشو

_________________

امضا

مشت می کوبم بر در- پنجه می سايم بر پنجره ها - من دچار خفقانم خفقان - من به تنگ آمده ام از همه چيز - بگذاريد هواري بزنم - هان با شما هستم درها را باز کنيد - من به دنبال فضايي می گردم - لب بامی، سر کوهی، دل صحرايي
که در آنجا نفسی تازه کنم - می خواهم فرياد بلند ی بکشم - که صدايم به شما هم برسد - من هوارم را سر خواهم داد - چاره درد مرا بايد اين داد کند - از شما خفته چند - چه کسی می آيد با من فرياد کند؟
ای خشم به جان تاخته ، طوفان شرر شو ای بغض پر انداخته ، فریاد خطر شو ای روی بر افروخته، خود پرچم ره باش ای مشت بر افراخته ، افراخته تر شو ای حافظ جان وطن از خانه برون آی از خانه برون چیست؟ کز خویش به در شو
گر شعله فروریزد، بشتاب و میندیش ور تیغ فروبارد ، ای سینه سپر شو خاک پدران است که دست دگران است هان ای پسرم خانه نگه دار پدر شو دیوار مصیبتکده حوصله بشکن شرم آیدم از اینهمه صبر تو ظفر شو
تا خود جگر روبهکان را بدرانی چون شیر در این بیشه سرپای جگر شو فریاد به فریاد بیفزای که وقت است در یک نفس تازه اثر باز اثر شو ایرانی آزاده جهان چشم به راه است ایران کهن در خطر افتاده خبر شو
مشتی خس و خارند به یک شعله بسوزان بر ظلمت این شام سیه فام سحر شو

سوار خواهد آمد. سرای رفت و رو کن
کلوچه بر سبد نه، شراب در سبو کن

ز شستشوی باران، صفای گل فزون‌تر
کنار چشمه بنشین، نشاط و شستشو کن

جلیقۀ زری را ز جامه‌دان در آور
گرش رسیده زخمی، به چیرگی رفو کن

ز پول زر به گردن ببند طوقی اما
به سیم تو نیارزد، قیاس با گلو کن

به هفت رنگ شایان، یکی پری بیارای
ز چارقد نمایان، دو زلف از دو سو کن

ز گوشه خموشی، سه‌تار کهنه بر کش
سرودی از جوانی، به پرده جستجو کن

چه بود آن ترانه؟ بلی، به یادم آمد
ترانۀ «ز دستم گلی بگیر و بو کن»

سکوت سهمگین را از این سرا بتاران
بخوان، برقص، آری، بخند و های و هو کن

سوار چون در آید در آستان خانه
گلی بچین و با دل نثار پای او کن

سوار در سرایت شبی به روز آرد
دهت به هرچه فرمان، سر از ادب فرو کن

سحر که حکم قاضی رود به سنگسارت
نماز عاشقی را به خون دل وضو کن

                             سیمین بهبهانی

_________________

امضا

اینک آزادی مرا می خواند که بغض ها و غصه های دیرینه ام را تسکین دهد. از زندان هزار درد و عذاب، نجاتم دهد و شور و وجدی که سال هاست در پی آن هستم را نصیبم کند...‏(مجید توکلی)

دوباره میسازمت وطن  /  اگر چه با خشت جان خویش / ستون به سقف تو میزنم / اگر چه با استخوان خویش / دوباره میبویم از تو گل / به میل نسل جوان تو / دوباره میشویم از تو خون / به سیل اشک روان خویش /
اگر چه صد ساله مرده ام / بگور خود خواهم ایستاد / که برکنم قلب اهرمن / به نعره آنچنان خویش / اگر چه پیرم ولی هنوز / مجال تعلیم اگر بود / جوانی آغاز میکنم / کنار نوباوگان خویش / (داریوش)


                                                                      
                                                                                        جاوید باد ایران

من نه پیرم نه جوانم من نه پیدا نه نهانم
من نه گوشم نه زبانم من نه اینم و نه آنم
من نه از عالم هستی نه ز اوج و نه ز پستی
نه به هوشم نه به مستی چشم هوشیار جهانم
من نه از مردم خاکم نه پلیدم و نه پاکم…


نبض میلاد و هلاکم در درهای زمانم
من نه غیرم و نه خویشم نه به خوابم نه پریشم
از کی ام من ز چه کیسم مانده ام تا که بدانم
بال سویش چو کشیدم سنگ زد من نپریدم
درد بامش بخریدم داغ پرواز به جانم
تا صدایش بشنیدم قفل او گشت کلیدم
غیر از اون هیچ ندیدم هم خود و هم همگانم

فرامرز اصلانی
خط سوم

_________________

امضا

به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل

اگر مراد  نیابم به قدر وسع بکوشم

صدایم کن صدایم کن صدای تو ترانه اس
نفس های تو در گوشم کلامی عاشقانه اس
اگر از بودن و ماندن بدون عشق دلگیرم
صدایم کن به آغازی که من بی عشق میمیرم
اگر خوابم اگر بیدار اگر مستم اگر هوشیار…


صدایم کن در آغوشت نگاهم دار
کویرم من اگر گلزار اگر هیچم اگر بسیار
صدایم کن در آغوشت نگاهم دار
صدایم کن صدایم کن صدای تو ترانه اس
نفس های تو در گوشم کلامی عاشقانه اس
اگر از بودن و ماندن بدون عشق دلگیرم
صدایم کن به آغازی که من بی عشق میمیرم
اگر خوابم اگر بیدار اگر مستم اگر هوشیار
صدایم کن در آغوشت نگاهم دار
کویرم من اگر گلزار اگر هیچم اگر بسیار
صدایم کن در آغوشت نگاهم دار
صدایم کن در آغوشت نگاهم دار
صدایم کن در آغوشت نگاهم دار

فرامرز اصلانی
صدایم کن

_________________

امضا

به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل

اگر مراد  نیابم به قدر وسع بکوشم